onurCUK

Oy vermem ben!

2011-04-26T17:17:00.035+03:00

İyi halt edersin!!!

Feyspuktaki bir paylaşıma yapılan yoruma dellenip alttakileri yazdımdı da burada da olsun istedim.

Oy vermeyince neyi değiştireceksin?!!

Hiç birimiz vermeyelim, AKP "taraftarları" ölseler verecekler, meclisin tamamı AKP'li olsun, adamlar %100 ile başa gelsin... Bu mudur yani çözüm?!!

Azcık düşünün yahu!

40 milyon seçmenin 35 milyonu, bırak 35 i 39 milyonu oy vermese, "böyle olmadı bu yaa, biz bu seçimi iptal edelim" mi diyecekler sizce? O 1 milyonun oyuyla 70 milyonluk ülkeyi yönetecekler!

"Kullanmayın siz daha oy... adamlar ibadet eder gibi gidip oy atıyorlar.." (demiş paylaşımın altına biri) Aynen katılıyorum.

Ha, işin bir de öbür tarafı var: "Al iste al birini vur otekine!" ve "OY VERDIGINIZ ADAMLARA BI BAKIN LAN!"(demiş paylaşımı yapıp oy kullnamam diyen). Bu ikisine de aynen katılıyorum.

E peki çözüm nedir, önerin nedir, ne yapalım yani derseniz, en berbatını yapmaktansa kötüsünü yapın derim. Evet kötünün iyisine talim etmek zorundayız maalesef. Ya da taşın altına elimizi sokacaz. Ama o da imkansız bu ülkede. En kafası birbirine uyan adamlar toplansak üç gün sonra bölünür 5 parti oluruz.

Bitti.

Ekleme:

2002 Seçimleri 2007 Seçimleri
Toplam Seçmen..................: 41.407.015 42.799.303
Toplam Geçerli Oy.............: 31.510.007 35.049.691
Oy Kullanmayan Seçmen...: 9.897.008 7.749.612
AKP`nin aldığı oy sayısı:....: 10.848.704 16.327.291
AKP`nin aldığı vekil sayısı..: 363 341

Kaynak: TUİK (linke tıkladığınızda istatistiğin tamamı gelecek.)

Aman doktor, canım doktor!..

2011-04-19T14:20:00.005+03:00

Say say bitmiyor bunların bu ülkenin ocağına kibrit suyu dökmek için yaptıkları ( bknz. şu yazı, ama kesin okuyun, şimdi okuyun, daha bir anlam kazanacak benim aşağıda söylediklerim) , hâlâ "adamlar çalışıyor, onca güzel şey oluyor bu ülkede" diyenler var; inanılası değil ama gerçek!

Ha yok mu yaptıkları iyi bir şeyler; tabii ki var, bilmediklerimiz de vardır belki. Ama durum bir hastanın,

"Bu doktor parmağımdaki siğili, suratımdaki sivilceleri, ayağımdaki nasırları iyileştirdi. Ha bunları yaparken önce bir ayağım kangren oldu, kesildi; sonra karaciğerim iflas etmek üzere; kalbime giden ana damarlardan biri %75 tıkandı; bir de beynimde bir sıkıntı var, günün neredeyse yarısından çok vaktinde uyuşuk geziyorum. Daha da bişiler var da sayamayacağım. AMA, bunların hiçbirisi önemli değil; siğilimden, sivilcelerimden ve nasırlarımdan kurtardı ya beni bu doktor, yeter, başka doktor istemem!"

demesine benziyor. Yapmayın, yazıktır!

Almanya'ya el kol sallayarak...

2011-03-25T18:39:00.010+02:00

girmek için, ya da diğer bir deyişle vizesiz girmek için yapılabilecek çok kolay bir şey var. Alman hükümeti, teee zamanında bize antlaşmalarla verilmiş olan hakkı uygulasak mı acaba diyerekten bir anketimsi yapıyor. Resmi bir dilekçe... Eğer 13 nisana kadar 50 bin kişi imzalarsa, vize kalkacakmış.

Ben imzaladım.

13126. kişiyim.

Eğer siz de imzalamak isteseniz (hele bi istemeyin) çok basit bir kaç adımda yapabilirsiniz. Şöyleki:

1- Şu linke tıklayıverin.

2- açılan sayfadaki yerleri aşıdaki resimde olduğu gibi doldurun.

3 - Mailinize -belki de ilk kez:)- almanca bir mail gelecek. Okumanıza gerek yok :p oradaki linke tıkıldayın.

4- açılan sayfada kullanıcı adı kısmısı Nutzer1234567 gibi bişi ile dolu olacak; DOKANMA! bi altta passwort kısmısına şifreni yaz ve giriş yap.

5 - Resme bknz. (ne güzel çizmişim di mi?:))

6 - bunu da ben çizdim :)

7 - Bunu da ayol.

ve işlem tamam!!!

bi onay sayfası gelecek, kapatıp çıkabilirsiniz. Bir tane daha alamanca mail gelecek. anı olarak saklar, torunlara anlatırken bugünleri "bakın bebeler, biz ne mücadeleler verdik alamanyaya vizesiz gidebilmek için. Gerçi siz vize nedir onu da bilmezsiniz" kıvamında cümlelerle, gösterirsiniz :))

Hade iki tıkıldayında kurtulalım şu vize belasında, 60'ar yuro bayılmaktan.

Ha dersen ki "ben kim alamanyaya gitmek kim, bana ne yaa"...

Getirme beni oraya, höt!!

#24yas (#24yaş olsun istedim ama...)

2011-01-14T04:40:00.005+02:00

Bu konu da uzun uzun yazasım geldi ama; "ne için, kim için, ne için" dedim içimden. Sonra da kısa kısa yazmak deyince -artık- akla ilk gelen yerde yazayım dedim. Ama buraya koymadan da edemedim.

ECOfont

2011-01-13T19:15:00.004+02:00

İşi ticarete döken firma "O kadar da paracanlısı değiliz canım." kıvamında kıvırmak niyetli bir tane de bedava font vermiş: tıkıldarsanız iner.

Dipteki Not: :) işareti de tam gülen surat oldu: Gözbebekleri, dişleri...

Kuzey Kore'nin yolları taşlı

2011-01-08T03:49:00.007+02:00

Haberin birinde "Kore adasında..." diye bir şey okuyunca "noolouyor lan, Kore ada değil ki!" deyip açtım gugıl mepsi: Değil tabi;yarımada! Ama sonra bir şey dikkatimi çekti; Kuzey Kore'nin haritası yok. Uydu görüntüleri var ama harita yok; garip. Niye ki acaba? Hiç araştırmacı-gazeteci modumda değilim; merak eden varsa araştırsın, bulsun, buraya da yorum olarak yazsın!

"-Git!

- Nereye gideyim?

-S.kt.r git!!"

bu alıntının videosu da öbür bloga gelecek.

Aşkın Denklemi

2010-05-29T23:45:00.010+03:00

GNUplot'un beni çileden çıkardığı anlardan birinde biraz nefes almak amaçlı sörfeyliyordum.

...ve Aşkın Denklemi'ni buldum:

Size zahmet bi grafiğini çiziverin hele; bakalım ne çıkacak:)))

Ya da vazgeçtim. Hiçbiriniz uğraşmayacaksınız biliyoruz; tembeller sizi!!!

Ahanda çizilmiş hali:

Kendiniz denemek isterseniz işinizi kolaylaştırayım bari biraz; buyurun veri seti...

Yazmayı unutmuşum ama üzerine alınanlar olmasın; tabii ki bu kalbi CadıCIM'a çizdim.

Mac'e GNUplot kurulumunun beni benden alan halleri...

2010-05-24T14:41:00.005+03:00

Bir ara GNUplot kurdum Macit'e. Çok uğraştım: girmediğim blog, forum kalmadı. En sonunda olayı çözüp kurdum. Buraya da yazayım da ben yandım başkaları yanmasın dedim:)

Kısaca not almıştım, sonra düzgün anlatırım diye:

"cvs olanı indir

aquaterm ü kur

X11 i kur

önce bir kaç lib lazım

libgda

libpng

zlib

gnuplot klasörüne gir teminalden

./prepare

hata vermedi

eğer verirse

src/Makefile.am dosyasını düzeltecez

if INCLUDE_BINARY_C gnuplot_SOURCES += binary.c endif

if BUILD_WXWIDGETS gnuplot_SOURCES += wxterminal/gp_cairo.c wxterminal/wxt_gui.cpp endif

kısımlarını ya sil ya da comment out eyle. hani yanı diyez mi ne koyunca göz ardı ediliyor ya ondan işte.

./configure -with-readline=gnu -without-tutorial

make

sudo make install

şifre soracak, yaz enter

afiyet olsun"

Uzunca bir süre kullandıktan sonra ne olduysa PNG terminali kayboldu ortadan. Kurcalarken JPEG terminalinin de yok olduğunu gördüm. Sonrasında abuk sabuk hatalar da vermeye başlayınca dellenip yeniden kurmaya karar verdim. Macera da burada başlıyor zaten.

Linux'da (yani Unix'de dolayısıyla Mac'de) program kurmayı biliyorum:

#Kaynak kodları indir. Genelde .tar.gz olur.

tar -xzvf dosya.tar.gz #ile aç.

cd dosya #ile klasöre gir.

./configure

make

sudo make install

#root şifreni gir

#oldu da bitti maaşallah.

Ama kaldırmayı bilmiyorum:( Kolay aslında: Doğrudan siliyorsun. O kadar. Ama bu zımbırtılar tek bir yere kurulmuyorlar ki: Library'si bir yana cartı başka curtu başka yana gidiyor. Onları bulacan da, silecen de...

Onun da çaresini buldum. Unix de çare tükenmez.

locate gnuplot #deyiverdin mi nerede adında gnuplot geçen dosya varsa gösteriyor sana; adresiyle birlikte:)

Bu da iyi güzel ama sürüsüne bereket; hepsi tek tek silinmez ki.

Ona da çare var. Ben buldum hem de:) Bilinmeyen bir şey değildir tabii ki ama ben kendi kendime akıl ettim:) Adım adım tüm klasörleri dolaşmak için aşağıdaki komutları kullandım.

ls /*gnuplot* #en üst klasörde -ki kendileri root olur- olup adının herhangi bir yerinde gnuplot geçen dosyaları ve klasörleri listele.

Bu komutla bir bakalım hele neler varmış. Eğer gelen her şey gnuplotla ilgili ve silmek istediğimiz şeylerse,

rm -R /*gnuplot* #en üst klasörde -ki kendileri root olur- olup adının herhangi bir yerinde gnuplot geçen dosyaları ve klasörleri sil.

ls /*/*gnuplot* #Root'taki tüm klasörlerin altına bak, orada adının herhangi bir yerinde gnuplot geçen bir dosya ya da klasör varsa listele.

Her adımda bu şekilde bakmak lazım silmeden önce ki önemli bir şeyleri silmeyelim. Zira rm(remove) komutunun geri dönüşüm kutusu yok.

NŞA'da bu arama ile gelen tüm dosya ve klasörler gnuplot ile ilgili yani silmek istediğimiz dosya ve klasörler oluyor. Silmeye devam...

rm -R /*/*gnuplot* #Root'taki tüm klasörlerin altına bak, orada adının herhangi bir yerinde gnuplot geçen bir dosya ya da klasör varsa sil.

rm -R /*/*/*gnuplot* #Root'taki tüm klasörlerin altındaki tüm klasörlerin altına bak, orada adının herhangi bir yerinde gnuplot geçen bir dosya ya da klasör varsa sil.

Böylece klasör dallarının en ucuna kadar gittim ve tüm ilgili dosyaları sildim. Sıra GNUplot'u tekrar kurmaya geldi. Bu işlemler sırasında TÜBİTAK-Uzay'daydım ve oradan bloggera girilmiyordu. O nedenle daha önce yazdıklarıma bakamadım. Başka çözümler, daha doğrusu daha önce bulduğum çözümün olduğu yeri aradım durdum. Orayı bulamadım ama bir sürü şey buldum. Hepsini tek tek denedim. Defalarca kurdum sildim.

Kaç gündür buna uğraşıyorum. Eksik library'ler, o library'lerin bağımlılıkları (önceden kurulmuş olması gerekenler), bağımlılıkların bağımlılıkları vs...

Kafayı yemek üzereydim... ki "yukarıdaki" yardımıma yetişti:)) şu adresten...

Ve dedi ki:

"Şu dmg'yi indir. Gerisini biliyorsun zaten;)"

"dmg de ne ola ki" diyecek kadar yeni olanlarınız varsa Mac dünyasında, Wikipedia'nın dediğine göre şu oluyor: Apple Disk Image:)

Yani diyor ki iki tık bir copy, işlem tamam:)))

Günlerce uğraştım yahuuuuu!!!!

Ha, GNUplot'un 4.2.5 sürümü bu dmg ile kurulan. Son sürüm 4.4.0. Ama sorun değil; benim işimi fazlasıyla görüyor.

Bu durumun sebebi de GNUplot'un 4.2.5'ten sonra Mac için binary desteği vermemesi imiş. Binary olmasa da kaynak koddan (source) yukarılarda bir yerlerde anlattığım klasik yöntem (.configure, make, make install) ile kurulabiliyor tabii ki ama onda da sorun var işte:(

Şu adreste de 4.4.o'ın nasıl kurulduğunu anlatıyor.

Bez Torba

2010-05-08T03:10:00.006+03:00

Bir ara sörfeylediğim site ve beğendiğim kısa filmi diğer şubede paylaşmıştım. O vakte kadar istediğim ama nedense yapmadığım poşet kullanımından vazgeçip bez çanta kullanımına geçiş aktivitesini yakın vakitlerde hayatımıza soktuk sonunda; heyooo!!! Ahan da bunlar bir-iki gün önce yaptığımız alışverişten sonra çektiğim fotolar:

Apple'ı sevmek için sebep arayanlara:)

2010-04-01T14:01:00.008+03:00

Safari adlı bir tarayıcı var; Apple'ın hani. Bir Apple manyağı olarak sevmemem namümkün görünse de kendilerine bayıldığımı söylemeliyim. Ha Macit'te (MacBook Air) Chorme kullanıyorum; o da ayrı bir hikaye:)

İnsanlar Youtube vb.'nden video indirelim diye programlar, eklentiler falan yapadursun Safari "ellere muhtaç etmem ben kullanıcımı" diyor. Şöyle olayor efenim:

Menüden "Windows --> Activity" ye tıkıldıyorsunuz. Gelen pencerede o anda oynatmakta olduğunuz videoyu buluyorsunuz ki kendisi genellikle en büyük boyutlu ve yüklenmekte olan oluyor.

"alt" tuşuna basılı tutarak çift tıklıyorsunuz ve TA DAAAAAA!!! video iniyor.

Seviyorum işte! :)

Dünya Saati

2010-03-27T19:35:00.004+02:00

Sağda solda, bir sürü yerde duymuş, okumuşsunuzdur zaten; uzun uzun anlatmaya gerek yok. Yok, bilmiyorum derseniz buyurun cadı bildirsin size:

Bir tık lütfen.

Toefl

2010-03-11T23:14:00.008+02:00

"Tam da Onur'un Feci Engilişçesine Layık" yani kısaca TOEFL denen sınava gireceğim.

Kuzenlerin bilgisayarına felan bişiler ederkene ingilizce forumlardan bişiler okuduğumda anlamış gibi mi yapıyormuşum yoksa gerçekten anlıyor muymuşum; altyazısı olmayan bişiler izlerken güldüğümde etraftakilere hava olsun diye rol mü kesiyormuşum; yurtdışılarına gittiğimde iki kelam dert anlatabiliyor muymuşum birilerine; feyspukda neyin yabancı arkadaşların resimlerine felan yorum yazarkene gugıl tıransleyte mi çevirttiriyormuşum yoksa kendim mi yazıyormuşumu anlamak için hazırlanmış olan bu testin adında her ne kadar "Onur'un" ibaresi geçse de herkeşler girebiliyor. Ama biraz tuzlu işte: 185 merikın dalırCIK:)

Bari eli yüzü düzgün bir puan alsak da verdiğimiz para boşa gitmese yahu!

Yeter huleynn!!

2010-03-11T22:10:00.004+02:00

Not: Daha büyük koymak için uğraşasım gelmedi; üstüne tıklayıverin bi'zahmet.

Tüm Windows'lar için geçerli şifre değiştirme yöntemi

2009-12-05T20:28:00.004+02:00

Windows'unuzun giriş şifresini unutursanız ne yapmak lazım? Hepinizin "Format atmak lazım" dediğini duyar gibiyim. Tamam, hepiniz değil belki ama ben bu cevabı verenler için yazıyorum bu yazıyı:p

Anlatacağım yöntemde kullanılacak program "Sadece unutulan şifreler için çalışırım; öle başkasının bilgisayarının şifresini kırmaya çalışma boşuna." diyecek teknolojiye sahip değil maalesef. Ondan sonra "Arkadaşım bilgisayarımın şifresini kırdı" falan diye beni suçlamayın:)))

Aramalarda çıksın diye (yazdık madem birilerinin işine yarasın diye; başka sebepten değil yani) hangi işletim sistemlerinde çalışır bu yöntem, yazalım:

Windows 95/98/2000/ME/NT/XP/Vista/7

Linux'larda da çalışır diyor sitesinde ama bilmiyorum orasını:)

Gelelim yönteme:

Eğer az-biraz ingilizce anlıyorsanız şu videoyu izlemek işi çözmenize yeter diye düşünüyorum.

Yok yetmez ise aşağıda ayrıntılı şekilde yazdım.

Hack Windows Vista! - The most amazing bloopers are here

Yapılacaklar;

Öncelikle şu bağlantıdaki programın (çalışır bir Linux cd'si aslında) indirilmesi gerekiyor. 130 megabyte'lık bir dosya; biraz vakit alabilir maalesef.

http://rm.mirror.garr.it/mirrors/trk/trinity-rescue-kit.3.3-build-321.iso

Kendi sitesi: http://trinityhome.org

Programı indirdikten sonra cd'ye yazmalısınız. Bunu da cd yazıcı programda "cd image burn" ya da "cd imajı/görüntüsü yaz" kısmından yapmalısınız. Dosyayı doğrudan yazdırmak işe yaramaz; cd çalışmaz.

Eğer cd yazıcı programınız yoksa üzülmeyin; bizde hizmet sınırsız:)) Buyurun: beleş iso yazıcı program

Cd'yi hazırladıktan sonra bilgisayar açılırken Bios'a girip bilgisayarı cd'den çalışır hale getirmek gerekiyor. Çoğunlukla o şekilde ayarlıdır zaten ama her zaman değil. Bunu da bilgisayarın modeline göre del, F8, F12 gibi tuşlara basarak yapabilirsiniz. Bilgisayar açılırken "... to setup" , "push ... to enter setup" falan gibi yazar.

O tuşa basıp setup a girdikten sonra "boot" veya "boot priority" gibi bir ayar sekmesi/kısmı bulup cd'yi ilk sıraya getirmelisiniz.

Bunu da yaptıktan sonra cd'yi takıp bilgisayarı yeniden başlatın.

Gelen ekranda (bundan sonra pencereli/fareli bir ekran olmayacak;sadece yazı) 1 e basıp devam edin. Bir sürü yazı gelecek; bir şeyler yüklenecek; bekleyin.

Yüklenmeler bitince, winpass yazıp enter'a basın. Ne zaman bittiğini anlarsınız; bitene kadar bir şey yazamazsınız zaten:))

Bilgisayarda yüklü windowsu bulacak. -Birden fazla windows yüklü ise şifresini değiştirmek istediğinizi seçip- Enter'a basın.

Bir şey daha soracak. Administrator/yönetici hesabının şifresini değiştireceğiz şimdi. Enter' basıp devam edin.

Şimdi istediğiniz yeni bir şifre girebilirsiniz. Buraya yazdığınız şey yeni şifre olacak. Şifresiz ayarlamak isterseniz (ki tavsiye etmem) * yazıp geçebilirsiniz. İstediğiniz şifreyi yazıp enter'a basın.

"Gerçekten değiştirmek istiyor musunuz?" diye soracak; evet anlamında y yazıp enter'a basın.

İşlem tamam. Şimdi bilgisayarı yeniden başlatmak için reboot yazıp enter'a basın.

Ekranda bir sürü yazı çıkacak yine. Bu sırada cd'yi çıkartın. Bilgisayar yeniden normal olarak başlayacak. Windows şifre ekranı gelecek. Yeni belirlediğiniz şifreyi yazıp girin.

Yeni şifreniz hayırlı, uğurlu olsun:)))

2009-11-04T00:32:00.009+02:00

Göğsümün tam ortası
tarif edilmiş tüm biçimlerde,
tasvir edilmiş her şekilde,
daha öncekileri unutturacak gibi,
adem elmama uzanan bir çift ele sahipmişcesine,
kalbimi durmaya ikna etmek niyetiyle,
ağırıyor,
sancıyor,
sıkışıyor,
daralıyor,
eziliyor.

Kalbim buna izin veriyor;

emin değilmiş gibi,

atışlarını sevdiceğe göre ayarlamamışcasına,

beynimi ele geçirmek niyetiyle...

Korkmayı bıraktığında bir kalp,

sevmiyor mu demektir?

Sevmek

her an,

her daim

korkmayı mı gerektirir kaybetmekten?

Peki huzur?

Sevmek huzur da getirmez mi?

Peki korkarken nasıl huzurlu olabilir insan?

Ödüm koparsa gördüğüm bir yazı karşısında;

çok mu seviyorumdur,

hala güvenememiş miyimdir,

yoksa ikisi birden mi?

Buluttan nem kapmak;

delicesine sevmenin mi belirtisidir,

paranoyakça bir şey mi?

Gidersen ölürüm!

Bunu bil,

ona göre yaz!!!

Özledim...

2009-10-21T18:24:00.001+03:00

...be blog seni.

Isınma Turları

2009-07-02T13:50:00.002+03:00

Aklımda yazmaya değecek bir şey yok; ama arayı çok açtım, çok soğudum. Isınmak, biraz yakınlaşmak blogcağızımla, üstümdeki bu ölü toprağını atmak için bir şeyler yazayım dedim; hepsi bu.

Neden bahsetsem ki?

O kadar çok şey oldu ki aslında yazmayalı...

Bir liste yaptım; olanlar, yazmaya değenler, anlatılması gerekenler, yıllar sonra kesinlikle okunmak istenecekler girdi bu listeye. Yavaş yavaş yazacağım hepsini; ama şimdilik o isteği bulamıyorum kendimde.

Yaz dolu zaten; bir sürü şey eklenecek o listeye.

Şimdilik bu kadar yeter; gün içinde yine deneyeceğim tuşlara dokunmayı. Benim için ilk de olur hem; daha önce günde birden fazla yazı yazmamıştım:)

Sağlıcakla kalın şimdilik...

Hiç yakıştıramadım

2009-05-29T19:44:00.002+03:00

CadıCIM son yazısında bi testten bahsetmiş. Sonucu hiç yakıştıramadım. Sizce de şöyle olmamalı mıydı?

...uyanmak.

2009-04-25T17:16:00.004+03:00

Ne kadar çok karar alıp da aldığımızla kalıyoruz.

Ne kadar çok başlangıçlarımız, ne kadar çok "milat"larımız,

ne kadar çok "bundan sonra"larımız,

ne kadar çok "artık yeter"lerimiz var;

ne kadar çok...

Senin var; benim var; hepimizin var.

Bunlar kadar çok olmasa da, bazen, arada "dank ediş"lerimiz de oluyor.

Ya kendi kendimizin kafasına indiriyoruz en yakınımızdaki sert cismi ya da

birileri indiriyor ellerine ne geçerse o anda tepemize.

...ve "dank" ediyor.

Dün akşam kafama geçiriverdiler efem.

Hâlâ sızlıyor valla.

Ama her "dank ediş"ten sonra,

her gerçekten farkına varıştan sonra

illâ ki,

mutlaka

"elde olmayan"lar çıkıyor sahneye.

(Murphy'e selamlar)

Sabah 8 gibi kalkıp çıktım evden. Annem memleketten bir şeyler göndermiş; onları almaya gittim otogara. Her şey tamamdı: Erken kalkmıştım, zindeydim, kararlıydım, başım hâlâ sızlıyordu (bu iyiydi; tekrar uyuşmama engeldi). Eve geldim. Annemin gönderdiklerini buzdolabına yerleştirip acelesinden bir kahvaltı hazırlayıp hemen çalışmaya başlayacaktım.

Elektrik kesilmiş!!!

Bilgisayarsız hiçbir şey yapamam!

Kahvaltı bitene kadar gelir umutlarıyla milleti uyandırdım. Kahvaltı yaptık (süperdi, minci ve karalahana sarması, ayrıntılar sonra).

Kahvaltı bitti, elektrik yok; elektrik arızayı aradık. "Saat 4'te gelir." dediler.

Yatıp uyudum. Belki de iyi oldu; bilmiyorum. İyice alamamıştım uykumu.

Dedim ya: Her "dank ediş"ten sonra,

her gerçekten farkına varıştan sonra

illâ ki,

mutlaka

"elde olmayan"lar çıkıyor sahneye.

Eğer ki "dank ediş" sağlamsa, eğer ki "dank ettiren"in eli ağırsa

hiç fark etmez;

sızı kafada hissediliyorsa hâlâ sorun olmaz bu "elde olmayanlar".

Bir hafta sürecek bir "günümüze gelme çalışması" içerisine girdim efem; mâlum, hayli geride kalmıştım.

"Dank ettiren"ler sağolsun:)))

Garip hallerdeyim

2009-04-13T09:33:00.001+03:00

Yazacak o kadar çok şey birikti ki...

Değişiklikler, seyahatler, içimden taşanlar, keyif verenler, keyfimi kaçıranlar, aldığım kararlar, eğlenceli şeyler, can sıkıcı şeyler, gariplikler...

Hiçbir şey yapmak istememe kokulu bir rüyadayım desem.

Tembelliğin eğlenceli olduğunu biliyorum; daha önce tembelik yaptım. Bu eğlenceli değil; bu tembellik değil.

Buraya yazmak bile istemiyorum; yazmak bile istemiyorum.

Oturup sabahtan akşama film/dizi izlesem bile kârdır.

Sabahtan akşama blog okusam da kârdır.

Ama hiçbir şey yapmıyorum.

Ama bugün milat; bugün başlıyorum. Bu yazı da başlangıcın şahididir.

Öyle işte...

2009-02-28T02:53:00.003+02:00

Kar

2009-02-14T02:14:00.005+02:00

Bakıyorum;
   sanal,
      pikselize,
    ama yine de sıcak;
   ama yine de bakıyorum.

İzliyorum karın gözlerindeki yansımasını;
   izliyorum kalbinin kıpırtılarını.
      Bakıyorum öylece ekrana;
         yatağımdan taaa Almanya'ya...

Özür meselesi

2009-02-06T13:35:00.003+02:00

Çok zamandır yazmak istiyorum bu konuda; istemek yetmiyor tabii, şartların "olgunlaşması" gerek. Olgunlaştılar efem ve yazdım. Aslında bizim cadının yazısına yorum yazdım sadece ama yazacaklarım da o kadardı zaten:)

kopi-pest; buyurun:

Daha önce bir yorum yapmıştım ama sansürlendim:) Şaka tabii ki; bu salak blogger arıza çıkardı. Destan gibi de yazmıştım. Hatta "uzun oldu bu; ben en iyisi blogda devam edeyim" diyerek bitirmiştim. O anki duygu ve düşüncelerimle yazdıklarımı tekrarlayamam şimdi ama aynı eksende olacaktır yazdıklarım. Girizgâhı uzattım yine; başlıyorum yoruma.

Özür dilemek veya dilememek, kabul etmek veya etmemek... O kadar önemsiz ki bunlar gözümde... Okuyorum, izliyorum, dinliyorum ama cevap bulamıyorum bir türlü kafamdaki soruya: yaşananlar neydi? 1915 olayları denen "şey" bir "soykırım" mıydı yoksa "savaş şartlarında, sorun çıkaran bir topluluğu, sorun çıkarmayacakları bir yere naklederken doğanın, imkansızlıkların yüzünden bu topluluğun ziyan olması" mıydı? Hangisiydi? "Ziyan olmaları"na göz yummak mıydı yoksa; yoksa en başından beri tasarlanarak mı "ziyan" edilmişlerdi?

Okuyorum, izliyorum, dinliyorum ama cevap bulamıyorum. Çünkü itham eden "sadece" itham ediyor, savunan ise tarih diliyle konuşuyor, belge sunuyor, ispat gösteriyor. Sırf bu durum bile "talihsiz bir ziyan" savunmasını kabul etmeyi gerektiriyor. Ama... Aması şu: İçimdeki hümanist, "sınırlar kalksın, tek Dünya, insanlık olarak yaşayalım" diyen hümanist olmaz diyor; içimdeki barışsever, "hiç bir savaş haklı olamaz" diyen barışsever olmaz diyor; olmuyor. İstiyorum ki "soykırım" diyenler de "tarih dili" ile konuşsun; istiyorum ki "soykırım" diyenler de "kanıt" göstersin; ondan sonra oturup karar vereyim "soykırım" mıydı "talihsiz bir ziyan" mı? Taraf olmayayım; sadece insan olayım.

Peki böyle olursa, itham eden de tarih diliyle konuşursa fark eder mi; ölenlere, olanlara üzüntüm azalır mı? Tabii ki hayır!!! Fark etmez; azalmaz. Ama yine de rahatlarım. Ya üzüntümün yanına utanç ve özür katarım ya da sadece üzülürüm. İşte bu fark eder.

Tamam, her koşulda özür dileyelim; onları koruyamadıysak da korumadıysak da. Peki "savunan"ların dediği gibi sadece "talihsiz bir ziyan" ise ne olacak; bir güzel kandırılmışsak ne olacak; bu sadece insanlık adına istenen bir özür değilse ve arkasından başka istekler gelecekse, arkasından "başkaları" gelecekse... Ne olacak o zaman? O zaman da Kurtuluş Savaşı'nda ölen dedelerimizden, ninelerimizden mi özür dileyeceğiz? Mustafa'dan mı özür dileyeceğiz? Bu sorular uzar gider.

Velhasılıkelam, hiçbir anlamı yok özrün. Vicdanımı bir taraftan rahatlatırken öteki taraftan daha fazla sıkıntıya sokan bir özrün hiçbir anlamı yok.

Bir de o Ermenilerden gelen özür var ki onun neresinden tutsam bilemiyorum.

Cadının verdiği bağlantıdaki haberi okuyunca, tarafsızca, ne sevinerek ne gülerek ne kızarak ne de küçümseyerek, sadece tarafsız olarak okuyunca şunu görüyorum: Biz de özür dileriz yaptıklarımızdan dolayı ama...

Aması şunu anlattı bana: "Bizim yaptığımız soykırım değil, etnik temizlik değil; biraz adam öldürdük o kadar. Sizinkinin yanında adı bile anılmaz ama yaptığınız şey güzel(!)*, biz de karşılık verelim ki samimi görünelim." Aynen bunu anladım. (*özür bizim(Ermenilerin) ekmeğimize yağ sürüyor, ondan güzel)

Tarafsızca bir okuyun; bakalım siz ne anlayacaksınız?

Hiç sevmesem de, anlam veremesem de, kabul etmekte zorluk çeksem de ülke ilişkileri sadece ve sadece "çıkar" üzerine kurulu; yok öyle dost, din kardeşi, kardeş falan. Yok işte. Örnekleri gözümüzün önünde; İsrail katliam yapıyor, eee, ilişkiyi boz yiyorsa. Silah alıyoruz biz hâlâ adamlardan. Çıkar yönetiyor Dünya'yı, başka hiçbir şey değil; maalesef.

Umarım anlatabilmişimdir kendimi, hislerimi; umarım...

10 :...(

2009-02-01T00:32:00.002+02:00

Yazsam sayfalarca yazarım ama ona layık olur mu, hislerime tercüman olur bilmem yazdıklarım. Olmaz herhâlde. En iyisi yazmayayım ben.

Seni mutlu edecek şeyi biliyorum; adam oluyorum Barış abi.

"Bu kayda verilen bağlantılar"

2009-01-26T13:03:00.000+02:00

Uzun zamandır aklımda bu konu aslında ama bir türlü yazamadım. Şu postalara verilen bağlantılar var ya, hani yazının en altında çıkan; onların kullanılış amaçları üzerine düşündüm bayağı. Bir çok blogda bir çok postanın altında bir çok başka postaya bağlantı verilmiş. Okuduğum postanın altındaki bağlantıların -haliyle- postayla alakalı olmasını bekliyorum. Yani benim bir postaya bağlantı verme senaryom -ki daha hiç yapmadım- şöyle olur:

Postayı okurum.
"Aa bir dakika. Bak şu postada da buna benzer bir şeylerden bahsediliyordu." derim. Bu benim veya başkasının postası olabilir.
Eklerim oraya o postanın bağlantısını.

Bu senaryonun dışında bir sürü bağlantı gördüm. Postanın altı hiç alakasız bağlantılarla dolu. Garibime gitmişti.

Geçenlerde benim postalarımın altına da bağlantılar eklendiğini fark ettim. Sevindim önce: "Aaa, benzer şeyler yazanlar varmış!" Hiç alakası yok. Alakasız postaları eklemişler. Tek bir şey geliyor aklıma: Reklam. Başka bir amacı olamaz ki alakasız bağlantı eklemenin. Çok sevimsiz geldi bana ve sildim o bağlantıları. Çok üstünde durmadım.

Ta ki Uğur Mumcu ile ilgili yazıma başlığı "Sonuç" içeriği de sadece "Saçlarım çok başarılı" olan bir yazıya bağlantı verilene kadar. Resmen sinirlerim tepeme çıktı; uzun zamandır o kadar sinirlendiğimi hatırlamıyorum. Hemen yazacaktım bu yazıyı ama o sinirle istemediğim şeyler yazarım diyerekten sonraya bıraktım. Çok düşündüm "Benim anlamadığım derin bir ilişki mi var acaba?" diye, Polyanna'yı bile kıskandıracak bir şekilde. Ama bulamadım.

Bu tavrım sakın kişisel algılanmasın. Ziza'nın bir şiirinin bağlantısı eklenmiş benim kitapla ilgili bir mimimin altına. Onu da sildim. Kitapla ilgili bir mim yazısının altına kitapla ilgili bir mimin bağlantısı eklenebilir, kitapla ilgili bir yazının bağlantısı eklenebilir, yazıda geçen kitaplardan biri veya birkaçı ile ilgili bağlantılar eklenebilir; ama konusu uzaktan yakında kitaplarla alakalı olmayan bir şiirin bağlantısı eklenmemeli bence.

Mimler için süper bir şey aslında bu bağlantı olayı. Bilmiyorum, yapan var mı, herkes yapıyor da benim mi haberim yok ama şöyle bir şey yapılabilir: Mim yazısının altına mimleyenin mim yazısının bağlantısı eklenebilir. Böylece mim geriye doğru takip edilebilir hale gelir. Gerçi ben yazının içinde veriyorum zati bağlantıyı ama alta da eklenebilir.

İtiraf ediyorum: Bir yerde gördüm bunu; biri mim sahibinin bağlantısını eklemiş. Ama nerde gördüğümü hatırlamıyorum:(

Demem o ki uğraştırmayın beni; eklemeyin alakasız yazıların bağlantılarını!!!

Ya da kişiliğime daha uygun bir şekilde sesleneyim.

Benim yazılarıma ekleyin; sorun değil; silerim ben ama başkalarına eklemeyin; onları silemiyorum!!!

Bir mimdir, iki mimdir...

2009-01-26T00:31:00.010+02:00

Bu seferki mim "En yakınınızdaki kitabın 161. sayfasındaki 5. cümle" isimli. Buyur Ziza'cım, merakını gidereyim hemen.

Sayfa 161 cümle 5:

"Kâr amacı güden üretim, doğası gereği, sürekli bir refaha ulaşmak için bizzat yarattığı geniş ve yeni ücretli emekçiler topluluğuna, yeterli mal ve imkan* sağlayamadı."

*: "imkân" olması gerekirken kitapta "imkan" olarak yazılmış.

5 kişi mimlemek konusunda Ziza'ya katılıyorum; çok kişi yapar yahu.

Hatta matematikçiyiz ya şöyle açıklayalım:
Her 5 kişi 5er kişi mimleyecek. Mimi başlatan 1 kişi, mimledikleri 5 kişi, onların mimledikleri 25 kişi...

Toplam kişi sayısı= 1+5+25+625+...

Matematik dilinde yazalım.

T.k.s.= 5⁰+5¹+5²+5³+5⁴+...

r=5 kişi
Ziza 11 mimden bahsetmiş; n-1=11

(1-5¹²) / (1-5) = 61.035.156* kişi; Mimi başlatanla beraber bu kadar kişi bu mimi yazmış olmalı 11 mim sora yani 12. adımda.

*Ziza 11. mim dalgasındaki (ergen, ek onu sen bence:)!) mimlenen kişi sayısını vermişti 48.828.125 olarak; yanlış anlaşılmasın.

Bir mim böyle katledilir:)))

Ben kimseyi mimlemesem lanetlenir miyim? İçimden hiç gelmiyor birilerini mimlemek; hele şu hesaptan sonra hiç... Varsa burada okuyup yazmak isteyen bu mimi, haber etsin bana mimleyeyim hemen.

Mimlendim a dostlar.

2009-01-24T21:13:00.020+02:00

Taze bloggerımız Angie, mimledi beni. Mim konusu "En Sevdiğin 5 Kitap". Lafı fazla uzatmadan başlayalım yazmaya.

1) Mercan Adası: Orijinal adı "The Coral Island" olan kitap, İskoç yazar Robert Michael Ballantyne tarafından yazıldı. 1857 yılında yayınladığı gibi gidip aldığım hatta erkenden alabilmek için üç gece kitabevinin önünde yattığım günleri dün gibi hatırlarım. Şaka bir yana, orta okul ikinci sınıfta halamın tavsiyesiyle okuduğum bir kitaptır. Türkçe hocamız haftada bir gün, iki dersini kitap okumaya ayırırdı. Kim ne istiyorsa okurdu o derslerde. Ben de bu kitabı okumaya başlamıştım. Öğlenciydim o zaman ve okuma dersi son iki derse denk geliyordu. Kitabı okumaya başladığım dersten sonra eve dönerken kitabı okumaya devam etmiştim. Evet, yürürken okuyordum:) Sokak lambalarının altında yavaşlıyor, iki sokak lambası arasında hızlanıyordum. Allah'tan ezilmedim o akşam; zira karşıdan karşıya geçerken bile okumaya devam ediyordum:)

Velhasılıkelam, gemileri mercan kayalıklarına çarparak batan, ıssız adaya düşen bir kaç çocuğun hikayesini anlatan bu kitap, sürükleyici anlatımıyla kendine bağlıyor okuru.

Not: Kitap şu an yanımda değil. Kitabın ve yazarın adı aynı ama resimdeki kapak bendeki kitabın kapağı değil. Kitap bu değilse karışmam:))

2) Peşin Öde: Catherine Ryan Hyde teyzenin "Pay it Forward" ismiyle yazdığı kitabı Uğur Alkapar Türkçe'ye çevirmiş. Kitabın arkasında,

"Herkesin iyilik yapmak için birbiriyle yarıştığı, aç ve parasız hiçbir insanın kalmadığı bir dünya düşünün. Sokakta bozulan arabanıza karşılık birinin gelip size kendi arabasını hediye etmesi bile sıradan bir olay. 2002 yılında dünya işte bu hale geldi. Her şey sıradan görünen bir çocukla başladı. Sosyal bilgiler dersi için verilen bir ödev herkesin yaşamını etkiledi: Dünyayı değiştirecek bir plan yapın ve bunu uygulayın. Sıradan görünümlü ama aslında büyük bir kahraman olan Trevor'ın planı ütopya gibi görünüyordu. Üç kişiye iyilik yapacaktı ve karşılığında bu üç kişiden başka üç kişiye iyilik yapmalarını isteyecekti. Adına Peşin Öde dediği zincir böylece uzayıp gidecekti. Başta başarısızlığa uğramış gibi görünen bu plan mucizevi bir şekilde yayılmaya başladı... Küçücük bir çocuk bile dünyayı değiştirebilir, yeter ki dünya buna hazır olsun."

şeklinde bir açıklama var. Kitabın her şeyi iyi, güzel ama kurgusu beni bitirmişti. Filmi de çevrildi "İyilik bul, iyilik yap" adıyla. Film de güzeldir fakat klasik "filmi kitabı kadar güzel olmamış" tadındadır.

3) Dünyaya Düşen Adam: 1963 yılında çıkan kitap Walter Tevis imzalı. "The Man Who Fell To Earth" adıyla yayınlanan kitap aynı adla sinemaya da uyarlandı. Şu sağda görmüş olduğunuz kapakta da zati filmin başrolündeki David Bowie bize bakmakta. Bunun da filmini beğenmedim; bugüne kadar kitabını okuduktan sonra filmini beğendiğim bir eser yok zati.

Şu solda görmüş olduğunuz kapak da orijinal olan. Ne yalan söyleyeyim, ben bunu daha çok beğendim.

"T.J. Newton, kendi gezegenini kurtarmakla görevli bir yerdışı varlıktır. Kazara iniş yapar, yeni bir gemi inşa ederken yalnız bir yaşama mahkûm olacağı Dünya'ya."
Kitap arkası yazısı böyle efenim. Bir ara kitap muhabbeti açıldığında ilk ve kesin bahsettiğim kitaptı. Okumak lazım yani:)

4) Bir Dinozorun Gezileri: "Oldum olası sevdim trenleri." adlı yazıma şöyle başlamışım:

"Daha ikinci sayfasındayım kitabın. Doksan küsur sayfa okuduğum "rezalet"ten sonra mı böyle hissettim yoksa gerçekten ilham mı fışkırıyor bu kitaptan? Bu yaşlı kadın çok iyi mi biliyor bu işi? Sanırım öyle... Kendi deyimiyle "Dinozor", anlamış, aydınlanmış, farkına varmış.

Önce anılarını yazdığı kitabın fazlaca beğenilmesine ne kadar şaşırdığından bahsediyor; sonra başlıyor anlatmaya. Küçük mutluluklar... "Beş duyuya sahip olmak yeter" diyor; "gerisi gereksiz hatta engel olacak sıfatlardır" diyor. Daha ikinci sayfada kağıt ve kalemi aldırıyor elime. Yazıyorum..."

İtiraf ediyorum: Düzelttim birazcık:) O zaman kurmuşum bir kaç bozuk cümle işte.

Kitabın arkasında da şöyle yazmakta:

"Mîna Urgan Bir Dinozorun Anıları'nı yazarken kitabının bu kadar çok okunacağını hiç beklemiyor, "Benim gibi bir kocakarının hayatını kim merak eder ki..." diyordu. Ama öyle olmadı. Yüzbinlerce kişi bu ufak tefek, beyaz saçlı, sigara içen, cesur, komünist ve ateist olduğunu televizyon ekranlarında söyleyen İngiliz Edebiyatı profesörünün anılarını okudu ve kendiyle alay etmeyi bilen bu zeki kadını çok sevdi. Çünkü o, Türkiye aydınının sıcak ve zeki dilidir. Samimi bir düşünce sahibinin, aykırı da olsa, tüm kesimler tarafından kucaklanacağının kanıtıdır. Türkiye şimdi de onun yeni kitabı Bir Dinozorun Gezileri ile yeryüzünde keyifli ve uygar bir yolculuk yapacak. "Dinozorca" yani az parayla, tadını çıkarmayı ve insanları tanımayı hedefleyerek yapılmış bu gezileri gülümseyerek okuyacak, okurken düşünecek, yeryüzünü ve kendini tanıyıp öğrenecek, sevecek. "

Çapa'da bir sahaftan almıştım bu kitabı. Sahaflardan kitap almak bir yandan çok hoşuma gidiyor bir yandan da hüzünleniyorum. Hoşuma gidiyor çünkü eski, yıpranmış kitaplar daha kişilikli geliyor bana; hüzünleniyorum çünkü terk edilmiş oradaki kitaplar, satılmış, istenmemiş. Evde onlar için yer yokmuş; kalabalık yapmışlar.

Fazla uzattım sanki. Okuyun işte; sevmemek gibi bir ihtimaliniz yok.

5) Mutluluk: Elimden bırakamadan okuduğum, bir an olsun düşünmeden edemediğim bir kitap...
"İyi hoş da bunları nasıl bir araya getirecek bu adam yahu?!" dediğim, bir araya getirdiğinde de "Vay anasını be!!" dediğim kitap...
Profesör karakterinin alıntı yaptığı o kadar çok kitap var ki "Yahu bu adam ne kadar kitap okumuş?" dedim iki de bir:) Bu adam derken yazardan bahsediyorum tabii ki:))

Livaneli bir kez daha hayran etmişti beni kendine.

Bunun da filmi çekildi. Beğenmeme ramak kalmış bir veya iki kitap filminden biridir. İzlenilesidir. Oyunculuklar gerçekten çok iyidir. Kitap filmi olmasa çok beğeneceğim bir filmdir.

Çok konuşmanın âlemi yok. Kitabı oku, filmi izle!!! Adamın asabını bozma uleyn!!!

Kimseyi kızdırmak istemem(!)

2009-01-24T17:36:00.003+02:00

"Bir mum daha söndü." gibi içi boş salak söz oyunlarını sevmedim hiç; benzer bir şey yapmayacağım haliyle.

Ne kadar çok sevdiğim bir mısra da olsa "Vurulduk ey halkım; unutma bizi." de yazmayacağım sıtatüslerime, bloguma.

Sadece ve sadece ağzımı doldura doldura küfredeceğim. Küfürleri buraya yazmayacağım tabi. Buraya sadece şunu yazacağım:

Bitmez...

Artık kim ne anlarsa...

Anlamalıydım sihir dediğinde.

2009-01-24T15:41:00.003+02:00

Bu bizim cadı ne zaman sihirden bahsetse "Sihir gönderdim", "Öyle hemen gelmez" gibisinden, postacı -kargocu da olabilir- uğruyor. Geçen kitap gelmişti. Hani doğum günüm münasebetiyle gönderilen sihir... Önceki gün de feyspuk sıtatüsüme yazdığım (feyspuk sıtatüslerim adlı bir seri mi yapsam?) "4K(KKKK) : Kafam Karışık, Keyfim Kaçık." şeklindeki cümleye yaptığı yorumda şöyle demişti cadı:

Witchie of Stars 22 Ocak, 19:59'da tamamdır, gerekli sihir yapıldı!

Witchi of Stars 22 Ocak, 20:13'da kafa karışıklığına süper katkılarda bulunabilirim şuanda ama gidermek konusunda şimdilik bişiy yapamiyciim şekerim. Hem sihir yapıldı ama sanırım ancak yarına etkisini gösterecek..hımm bu akşam da olabilir aslında... bekleyelim, görelim.

Biraz geç oldu ama çözdüm cadının lisanını. Sihir demek posta-kargo demek.

Sabah kahvaltı hazırlıyoruz. Sabah dediğime bakmayın; 12 buçuk falan:) Memo markete gitmişti. Gelince "Bir sürprizim var. Bize bir şey gelmiş." dedi. Ben de "Faturamı; ne kadar?" dedim:))

Aman uzatmadan sadede geliyorum. Kahvaltıya oturduk. Çıkardı sürprizi Memo.

Cidden işe yaradı sihir. İşe yarıyor senin sihirlerin cadıcım. Sevindik. Benim için de Memo' için de "yurt dışından gelen ilk kartpostal" unvanına haiz oldu bu kart. Ha bunun bir önemi var mı? Yok tabii ki. Senden gelmiş; gerisi yalan:)))

Tüm ev ahalisi: Seviyoruz seni cadı!!!

Bittiğinde...

2009-01-21T05:27:00.004+02:00

Neden?
Neden?

Hıh, şu salak soruyu bile soramadım!

Neden yahu?!!

Gerçi sorsam ne fark ederdi ki?
Verdiği cevap beni tatmin edecek miydi sanki?

Etti diyelim; yarın ne olacaktı? Kızmayacak mıydım "Nasıl inandım?" diye kendime?

Gülmeyecek miydim salaklığıma?

Ne yarını; arkasını döner dönmez kızacaktım, gülecektim.

Ağlasa mıydım? Öyle hüngür hüngür değil asilce; bir kaç damla.

İşe yarar mıydı acaba?

Saçmalama!!!

Ne o öyle liseli kız gibi?

Aslında sadece bir kaç damla; sessiz, mağrur. İyi olurdu sanki.

Bilmiyorum.

N'apıyorum ben ya?

Onun sesi bile titremedi.
Aldı eline bıçağı, kırpmadan gözünü sapladı defalarca.

Azcık saygısı olmasa yaşananlara, kahkaha atacaktı neredeyse.

Sense bir sürü salak saçma soru soruyorsun.

Sanki ilk kez terk ediliyorsun.

Her defasında aynı şeyler: Karşısında tek kelime bile etme,
sonra konuş günlerce kendinle.

Garip bir ilişki var kitaplarla aramda.

2009-01-18T14:01:00.000+02:00

Bizim cadının son yazısına yazdığım yorum çağırdı ilham perisini, kovaladı üşengeçliğimi ve yazmak istedim 12 günlük suskunluğun ardından. Yine yorumumu paylaşarak başlayayım bari:)

onurCUK dedi ki...: Ben de "bu aralar ne okusam acaba?" diyordum:)))

Garip bir huyum var: Çok okumam açıkçası ama çok okumayı çok ama çok isterim. Ee, o kadar istiyorsun da neden okumuyorsun? Bir başka garip huy giriyor burada da devreye: Hiç bir kitabı yarıda bırakmadım bugüne kadar ve bırakmak da istemiyorum; çok büyük bir saygısızlık bence. Bu nedenle de okuyacağım kitap için ille de bir tavsiye bekliyorum. Genelde halamdan gelir bu tavsiye. Çünkü onun zevkine güvenirim. Ya da böyle bir kaç arkadaşım vardır, onların sevdiklerini okumak isterim.

Bir de şöyle bir düşüncem var: sevdiklerim... Ya da vazgeçtim, çok uzun olacak; ben bloguma yazayım en iyisi bunun devamını:))); 18 Ocak 2009 Pazar 10:09

Bir de şöyle bir düşüncem var: Sevdiklerimle aynı şeyleri okumuş olmak güzel olur. Bu düşünce eskiye, çocukluğuma olan özlemden kaynaklanıyor sanırım. Düşünüp bu sonuca vardım ama belki başkadır sebebi; bilmiyorum.

Çocukken, bizim evde neler oluyorsa -ne yeniyorsa, ne içiliyorsa, ne izleniyorsa vs.- diğer evlerde de aynıları oluyor zannederdim. Mesela bizde âdettir; yemekten kalkar kalkmaz çay hazır olur her akşam. Ortaokul vakitleriydi; ilk kez bir arkadaşıma kalmaya gitmiştim. Akşam yemeğinden kalktıktan sonra bekledim çay gelsin diye; gelmedi. Bizde de -tek tük- bazı akşamlar olurdu yemeğe oturmadan konulmadığı çayın. Yemekten kalktıktan sonra konur, yarım saate hazır olurdu çay. Herhâlde gelir birazdan dedim içimden. Yarım saat geçti; çay yok ortada. Utana sıkıla, biraz da anlam veremeyerek sordum: Çay koymadınız mı? "Yoo, koymadık ama istersen koyalım" dediler. Kalsın dedim ben de.:)

Yine ortaokul vakitleri. Genelde bu zamana denk gelir benim farklılıkların farkına varmam; biraz saf bir çocuktum.:) Akşam izlediğim filmdeki komik sahneleri hatırlatıyorum sıra arkadaşıma:

-Ya olum, ne komik adam di mi? Nasıl düşmüştü şu sahnede?!
-İzlemedim ki ben o filmi.
-Nasıl izlemedin olum?!(kafam feci karışmıştı) Dün akşam izledik ya.
-Ben izlemedim.
-Nasıl ya?!%&?/)('^!???

Tüm dünyayı kendin gibi sanmak... Çocuk olmanın en sevdiğim yanı.

Sadece yapılanların değil ailelerin de aynı olduğunu sanardım.

Yine aynı vakitler. Senenin değişik vakitleri değişik kişilerle samimi olurdum sınıfta; öyle bir kişiye takılıp kalmazdım hiç. Sene sonunda neredeyse tüm sınıf iyi arkadaşım olurdu. Biriyle yeni yeni samimileşmeye başlıyoruz. Öyle annen-baban ne iş yapar, nerelisiniz, nerde oturuyorsunuz muhabbetleri falan...

-Bazen annemde bazen babamda kalıyorum; annem şurda babam burda oturuyor.
-Nasıl yani?!?!?!? (bu benim anladığınız üzere)
-Annemle babam ayrılar.
-Ayrı? Niye ayrı yerlerde oturuyorlar ki?
-Eee, boşanmışlar ben küçükken.
-??!^)%(&)/%=+?!????

Bir başka arkadaşla samimi olmuşuz. İlk kez evlerine gidiyorum. Akşam yemeğe oturduk. Annesi, kardeşi, Bora ve ben... Başladık yemeğe. Benim kafam yine karıştı: Babası nerde? Patavatsızlık diz boyu bende tabii:

-Babanı beklemeyecek miyiz Bora?

Ortam bir anda buz kesti; tek bir çıt çıkmıyor.

-Benim babam yok!!! (ufaktan sert bir ton ile)
-Yok? (en aptal ton ile)
-Vefat etti iki yıl önce Onurcum. (Annesi anladığınız üzere)

Ben nasıl ezildim, nasıl küçüldüm, nasıl renkten renge girdim anlatamam.

-Bilmiyordun Onurcum; kendini kötü hissetmene gerek yok.

Ortam ısınır; yemeğe devam edilir.

Bunlara benzer bir sürü örnek daha var hayatımda; daha ileri yaşlarda (üniversitede falan) olanları da var hatta:)

İstanbul'da okudum ben, ailem Ankara'daydı. Kardeşimin de benim izlediğim tüm filmleri izlediği hissine kapılırdım arasıra; ben vcd'den izlesem bile.:) Yaş ilerledikçe "tüm dünya" dan vazgeçmiştim ama ailem hâlâ benimle aynıydı. Şimdi öyle olmadığını biliyorum artık (e, bil artık zaten) ama hâlâ olsun istiyorum.

Bir de şöyle bir düşüncem var: Sevdiklerimle aynı şeyleri okumuş olmak güzel olur.

O filmi izlemiş olsaydı sıra arkadaşım, güzel bir muhabbet dönecekti o gün. Aynı kitapları okumuş olursam sevdiklerimle, daha çok ortak yanımız olur, daha benzer bakarız dünyaya gibi geliyor. Daha yakın oluruz gibi de geliyor. Farklı bir şeyler okumuş olup birbirine bir şeyler önerebilmek de lazım tabii ama... (aklımdan geçenler burası için fazla, ayrı bir yazı olsunlar en iyisi)

Bilmiyorum anlatabildim mi çocukluğumdaki saf halimle bu isteğim arasındaki ilişkiyi; ama bu isteğin kaynağında o saf halime özlemin yattığına eminim ben.

Farklılıklar, en vazgeçilmezlerim de olsalar hayattaki, özlüyorum o tüm dünyayı kendim gibi sandığım dönemleri.

Velhasılıkelam, garip bir ilişki var kitaplarla aramda.

Ben susayım feysbuk iletilerim konuşsun:)

2009-01-06T18:26:00.008+02:00

03 Ocak

Onur : Bilen bilir, kırk yılda bir hastalanırım. Ama nedense hep sınav öncesine denk gelir bu hastalıklar.:((( 14:07

05 Ocak
Onur : 39.5 drc ateş, buz gibi duş, sabaha kadar çıplak uyumak... 19:03

06 Ocak

Onur : bakalım bu gece nasıl geçecek? Şimdilik iyi gidiyor... 02:35

Onur : Mis gibi uyudum valla. Yendim seni hastalık:)))) 09:55

Onur : Ya ne inat bişiysin sen ya!! Yok abi, yenmedim ben hastalığı falan; şimdi de sinüzitim elmacık kemiklerimi koparıyor!!! 18:16

Ya da susmayayım canım; dayanamadım.)

Biliyorum aslında; hastalık denen meret gündüz rahat bırakır seni ki insanlara hastayım dediğinde inanmasınlar, eve gelip yatınca azar ki sen iyice gıcık ol. Bunu bilmeme rağmen her seferinde gıcık oluyorum.

Benim hastalıkla olan ilişkim, başka şehirlerde yaşayan ve görüştüklerinde sadece sevişen, bunu da iki gece üst üste yaparlarsa sıkılan bir çiftin ilişkisine benzer.

Sabah uyanırım; bakarım "O" gelmiş. Gün içinde üç-beş muhabbet, hal-hatır sormaca... Akşama doğru günlük hayatımdan alıkoymaya başlar beni. Gece ise tamamen onunumdur. Sabaha kadar uyutmaz. Korunmam da bu arada; neden inat ederim bilmem. Her gelişinin gecesi ayrı bir sürprizdir. Ama hep ateşlidir. Bu ateşli gecenin ardından yorgun düşmüş bedenimi zor kaldırırım yataktan sabah; hatta öğlene doğru. Kahvaltıda bana eşlik eder. Her halinden bellidir gitmeye hazırlandığı. Benimle çok ilgilenmez, kendi halinde takılır ama bir şey de yaptırmaz bana; aklım ondadır, ben yapmak istemem. Akşam üzeri hazırlanmaya başlar; eşyalarını falan toplar. Akşam olduğunda yolculuk vakti gelmiştir. Ben kal dersem kalır belki ama... Hiç demedim, demem de.

Çok nadir uğrar; yılda iki gelse garip gelir bana, hatta yılda bir bile. Ama son yıllarda yılda üç-dört bazen beş kere uğrar oldu. Gelişlerinin birinde de iki gece kalmaya başladı. Bir gariplik olduğunu ve bunun ardından çok da hoşlaşmayacağım bir şeyler çıkacağını tahmin ediyordum.

Bu gelişinde de her şey her zamanki gibiydi ilk başta. 3 Ocak sabahı gelmişti. Takıldık akşama kadar. Gece gayet hoş özlem giderdik. Yine öğlen anca kalktım. Kahvaltı falan derken akşam olmaya başladı. Fakat hiç de hazırlanır bir havası yoktu. Baklayı çıkardı ağzından: Ben bu akşam da kalmak istiyorum. Hiç hoşuma gitmemişti ama git de diyemezdim. Kaldı. Haliyle o gece de seviştik. Ama bu seferki sevişme harbiden ateşliydi; 39,5 derece. İki yıl önce, memlekette, kum döktüğüm zaman geldiğindeki sevişmemiz kadar(41 derece) olmasa da ona en yakın gecemizdi o gece. Kendime gelmek için gecenin bir yarısı buz gibi bir duş aldım. Yetmedi sabaha kadar çıplak yattım. 13:00 de dersim olmasa akşama zor kalkardım yataktan. Okula da geldi benimle. Ders 15:00 e ertelenince çok sevindi; benimle daha fazla ilgilemeye başladı. Eve geldiğimde gözünün içine baksam da gitsin diye hiç oralı olmadı. "Bu gece de kalabilir miyim?" dedi!!!

Üçüncü gece!!! Bu hiç olmamıştı. "Uslu durucam; gerçekten." diye ekledi; pek inanmadım. Ben ne desem boş; kalacak. Dün gece gerçekten uslu durdu; koyun koyuna uyuduk, hiç sırnaşmadan; bu da daha önce olmamıştı. Deliksiz bir uykudan sonra 10buçuk gibi kalktık. Eposta falan kontrol ettik, blog dolandık, sörfeyledik öyle boş boş. 2 falan gibi kahvaltı yaptık. Akşama kadar yattık birbirimize sarılarak, hiç konuşmadan. Bir şeylerle ilgilenmeme izin vermedi yine.

Hala burada; maalesef. Hiç bu kadar vakit geçirmemiştik ki beraber; bilmiyorum ne yapsam. Yardım almak da istemiyorum. Gıcık olduğu şeyler yapıyorum gitsin diye sadece. Ihlamur içiyorum, kalın giyiniyorum, dışarı çıkmıyorum falan işte. O da ne yapacağını şaşırdı, renk değiştirdi; sinüzitten falan bahsetmeye başladı bir kaç saattir.

Öyle işte. Daha fazla uzatmayayım. Onun varlığını unutmak için yazmaya verdim kendimi.

Hade bana kolay gele....

Şubem açıldı:))))

2009-01-04T18:14:00.003+02:00

Blogumun şubesi açıldı: Sörfeyledim, beğendim; bence se n de beğenirsin:)

Bu bloga günlük muamelesi yapıyorum. Bir de sadece kendi üretimim olan şeyler koyuyorum. Geçen gün bişiler paylaşmak istedim; ama buraya koymak da istemedim.

Yalan ya; kıskandım iki-üç blogu olanları açtım:))

Aman neyse işte.

Şubeme de beklerim efem.

Sürpriz Doğumgünü Partisiiiiii!!!!!!!!

2009-01-03T21:12:00.010+02:00

Yılbaşından sonra kendime gelemedim ki bir türlü, "sonra yazarım" dediğim yazıyı yazayım.

1 Ocak'ta sabah yatıp akşam kalktık. Kendine gelmekti, kahvaltıydı, gece çekilenleri izlemekti derken gün bitti zâten. 2'sinde de akşama doğru kalktık. Bünyeyi sağlam yorduk tabi:) Ziza'nın Arzu'lu Diyalogları'nın Arzu'su yemeğe davet etmişti bizi; oraya gittik kalktıktan biraz sonra. Gece yarısı civarı eve geldik. Amacım Pazartesi günkü final sunumumu hazırlamaktı bilgisayarın başına otururken; ama tabii ki öyle olmadı. Gmail, bloglar, facebook... Saat 4 gibi yattım. O arada yazabilirdim ama öncelikle videoların ve fotoların düzenlenmesi gerekiyordu. Sabah kalktığımdan beri de balgam dolu üst solunum yolları, acıyan şiş bir boğaz, kırılıp dökülen bir vücûd ve hafiften hafiften ağrıyan bir baş ile uğraşmaktayım.

Özrüm kabul edilmiştir herhalde:) Bu uzun girizgâhtan sonra asıl yazıya geçelim.

Aslında alışığım doğum günümün yılbaşı ile birleştirilerek kutlanmasına; ama bu sefer hiç beklemiyordum. Tahmin edebilmeliydim aslında ama edemedim. Ha, iyi oldu; o başka.

Metehan, Yemliha ve beni içki almaya gönderdi Ziza. Normalde ben hiç gitmem, kimse de bana git demez böyle durumlarda. Şaşırdım. Sonra da "Ee, bi kere de ben gideyim canım" dedim içimden. Çıktık. Lâflaya lâflaya, kaya-düşe gittik; içkilere yazık olmasın diye düşmeden geldik.

Kapıdan girer girmez "İçerisi mükemmel oldu: tam parti ortamı." dedi Ziza. Elvis sesleri geliyordu; ışıklar kapalı fakat başka bir şeylerle loş bir şekilde aydınlatılmıştı salon.

Bir RockStar edasıyla dizlerimin üstünde kayarak girdim salona, Elvis'in gazına gelerek.

Fakat karşıma inci gibi dizilmiş bizimkiler flaşı patlatınca gözüme "Bu işte bir gariplik var" dedim içimden. Kafamı sağa çevirdiğimde ise o mükemmel masa karşımdaydı.

Ziza'cım güzel de bir not yazmış (şu, pastanın hemen önünde duran mekdanılds kartı):

"Sen yaşlanmadıkça, biz de bunu senin yüzüne vurmadıkça, James sana "amca" demedikçe doğum günlerinin ne anlamı vardır ki!.. Nice mutlu yıllara..."

Bundan sonrasını yazarak anlatmaya kalksam ne ben yazmayı bitirebilirim ne de siz sonuna kadar okuyabilirsiniz. Şu videolar ne kadar sevindiğimi, ne kadar sevildiğimi benim kelimelerimden daha iyi anlatırlar eminim ki...

Sürpriz Doğum Günü 01
by betterbocek

Sürpriz Doğum Günü 02
by betterbocek

Sürpriz Doğum Günü 03
by betterbocek

Helikopter almış adamlar bana yaaaa. Seviyorum uleyyn siziiii!!!!

Sürpriz parti!!!!!!!!!

2008-12-31T23:12:00.003+02:00

Alışkınım aslında doğum gğnğmğn yılbaşı ile birlikte kutlanmasına. Fakat bu sefer sürpriz oldu:)))

Daha sonra uzunca yazacağım ama hemen paylaşmak istedim şimdi.

Bizim evde toplanmıştık yılbaşı için. Beni içki almaya gönderdiler Yemliha ve Metehan ile beraber. Eve geldim. Ziza "olum, salon süper oldu; tam yılbaşı eğlencesi." dedi. Elvis sesleri geliyordu.

Devamı sonra:)))

Hatta o espriyi yapayım; dayanamadım:)))

Devamı seneye:))))))))))

"İç"im geldi; bitti, bitirdim, bittim.

2008-12-30T23:43:00.002+02:00

Not: Ben cidden sevdim bu yorum yapıştırma olayını:)))

Cadının HB2U! yazısına yaptığım son yorum:

onurCUK dedi ki...: Bu akşam üzeri geldi "İç"; tam da uyuşmuş öylece yatarken, tam da günü bitirdiğimi düşünürken...; Sevindim; hediye aldığım için, cadıdan geldiği için, kitap olduğu için, ilk sayfasına bir şeyler karalandığı için...; Sevdim; sayfaların düzenini, cümlelerin soyutluğunu, cümlelerin derinliğini, cümlelerin mecazîliğini, derdin o derdi en çok çeken tarafından anlatılmasını...; Ayrıca kızdım kendime. Böyle olunca, bir kaç saatte bir kitap bitirince hep kızıyorum kendime "kitap oku, daha fazla oku; bak hap hup bitirdin kitabı!!!" diye. :))); 30 Aralık 2008 Salı 21:54

HB2Me!!!

2008-12-29T10:28:00.002+02:00

Böyle bir yazı yazmazdım. En azından yalnız geçirilmiş üç-beş doğum günü katmadan anılarıma yazmazdım. Komik değil mi kendi doğum gününle ilgili yazı yazmak? Bence komik:))

Ama... Kocaman bir "ama"sı var bu yazının: Witchie'nin yazdıkları.

Sadece yazdıkları da değil aslında. Gün resmi olarak başlar başlamaz gelen telefon -ki cadının, benim numaramı bilmemesi, Ziza'nın telefonunu duymaması üzerine feyspukun altını üstüne getirip bulduğu ev telefonuna gelen telefon-, yazıdaki ipucunun anlattığı gün içinde kapıma gelecek olan sihir, Zerrinciğinin iyi dilekleri eşliğinde sunduğu hayat tecrübesi dolu sözler... Bir sürü küçük "ama"nın birleşmesiyle oluşan kocaman bir "ama"sı var bu yazının.

Cadının yazısına yaptığım yorumu yapıştırıyorum yine; sevdim ben bunu:) Aslında yazıyı okur okumaz, anında, düşünmeden yazıldığı için -en azından ben öyle yazıyorum- sonradan yazılan böyle cevap niteliğindeki yazılardansa yorumları daha çok seviyorum.

onurCUK dedi ki...: Dün geceki telefon, bu yazı, ipucundan anladığım şey... Bunların meydana getirdiği mutluluk benim bünyeye bir kaç beden büyük geldi. Bünyem zayıf, bünyem unuttu böyle şeyleri. Benzerleri gerçekleşti aslında durgun geçen şu son bir kaç sene fakat bu kadar hazırlıksız yakalayanı olmamıştı. En saf duygularım eşliğinde açıkça söylüyorum, beklemiyordum:) Çok ama çok ama çok ama çok ama çok teşekkür ederim. Daha o günün sırıtması geçmeden neredeyse bir yıl yetecek mutluluk depoladım sayende. Hatta her doğum günümde hatırlayacağım kadar mutlu etti beni diyeyim gerisini sen anla:)); 29 Aralık 2008 Pazartesi 09:26

Daha fazla söze gerek yok sanırım.

Bir cadı geldi geçti...

2008-12-28T14:11:00.006+02:00

Hissettiklerimi doğru düzgün anlatamayacakmışım gibi bir hisse kapıldım ve ne zaman otursam klavyenin başına, karalasam bir kaç cümle sildim, vazgeçtim. Nereden geldi bu his hiç bilmiyorum. Aman neyse, geldim kendime:)))

Geçen salı, 23 aralık günü yani Witchie ve Zerrinciği bize geldiler:))

O his yine geldi yahu:( Ben en iyisi Ziza ve Witchi'nin yazdıklarına yazdığım yorumları yapıştırayım buraya da ısınma gibi bişi olsun.

Ziza'nın yazısına yazdığım yorum:

onurCUK dedi ki...: Güzeldi, hoştu, içtendi, samimiydi, sıcaktı... Kendini güzel anılar arasına yazdıran bir gündü. Hala yüzümde gülümseme. Uzun bir süre yeter bu mutluluk bana; ufak ufak koparıp katarım günüme:)))

Buraya bu kadar yeter; blogumda uzun uzun yazarım:)); 24 Aralık 2008 Çarşamba 11:22

Witchie'nin yazısına yazdığım yorum:

onurCUK dedi ki...: Bu ikinci oldu: Çok sevdiğimiz arkadaşlarımız geldi uzaklardan. Benzer şeyler oldu ardından da; uzunca bir süre düzelmeyen koca gülümsemeli bir surat, yine uzunca bir süre yetecek kadar mutluluk... (ben hep yaparım, siz de yapın; böyle mutlulukları ufak ufak koparıp katın sonraki günlerinize).

Witchie ve Zerrinciği ile geçirdiğimiz gün sıcak, samimi, içten, mutluluk depolatan bir gündü; müteşekkiriz efenim. Yine gelin, sık sık gelin:)); 24 Aralık 2008 Çarşamba 13:47

O gece uyumadık; bekledik. Hem heyecanlıydık hem de iki-üç saat uyku salak eder bizi diye düşündük:) Bekledik. Gece binilen otobüsten 5 gibi inilecek ve kapımıza dayanılacaktı; haberi gelmişti önceden.

Saat 6ya geliyordu ama kapı çalmamıştı hala. Telefon da kapalıydı. Sonra birden jetonum düştü: Olum 2:30 da bindi ki otobüse; 8 gibi anca gelir. Yatmaya karar verdim. Bir-iki saatte olsa işe yarardı uyku.

Uyandım kendiliğimden. Ne saat çalmıştı ne de Ziza dürtmüştü. Saat 9:38. "10da sunumu var bu kızın. Anaaamm, geç kaldık!!!" nidasıyla fırladım yataktan ki Ziza horul horul. Dürttüm, bilgi aldım, giyindim ve çıktık evden. 10:15 gibi anca varabildik okula.

Seminer salonuna girene kadar ufaktan kızgındım; ama içimden:) Ben içimden kızarım hep önce. Dinlerim ne olmuş ne bitmiş. Sonra anlayınca durumu geçer kızgınlığım ya da dışarı çıkar gerekliyse. Yine içimden kızgındım girdiğimde seminer salonuna. Ama bu sefer dinlemeye bile gerek kalmadan geçti: Gördüm, gülümsedim, sarıldım:)) O andan sonra uzunca bir süre geçmedi gülümsemem; şu an yine yüzümde:))

Seminer bitti, Zerrinciğiyle tanıştık. Sürprizdi bize Zerrincik:) Dudaklar biraz daha yaklaştı kulaklara. Öğrendik ki tüm gün boşlar, mesafe falan kalmadı dudaklarla kulaklar arasında.

Bize gittik. Ziza'yla beraber hemen mutfağa girdik; başladık hazırlıklara. Ziza'nın makinede "elleriyle" yaptığı ekmek hazırdı. Ben meşhur menemenime başladım. Çay koyduk. Trabzon ekmeklerini ince dilimler halinde kızartıp tereyağı sürerek, ekmeklerin, o muhteşem tada ulaşmasına aracı olduk. Ee, tereyağı yengemin elleriyle yaptığı halis muhlis köy tereyağı olunca, pek de zor olmadı bu:) Her şey hazırlanınca ben sürprizi patlattım: peynir tavalanmış. -Özet bir şekilde tarifi verip dönüyorum yazıya efem-

"Peynir tavalanmış(kvali getaxaneyi)(x harfi Lazca'da genizden çıkarılan h harfi olarak okunur. Türkçe'de doğu ağzındaki h gibi): Kendisi Laz mutfağına mensup olup, bir çok kıyafete bürünüp bir çok isim alabilen bir yemektir. Muhlama derler içine mısır unu katılanına. En ünlü hali budur. Fekat ben bizim orada (Artvin/Hopa-Arhavi) yapıldığı şekliyle yapar, yer, sever, anlatırım.

Malzemeler:

Tereyağı (Paşa gönlünüz ne kadar isterse)
Köy peyniri (Bizim orada sadece peynir(kvali) denir. Zamanında başka peynir yokmuş tabi.) (Bu da keyfiniz ne kadar isterse o kadar.)
Tuz (Bir tutam diyelim adet yerini bulsun)
Su (Azcık)

Yapılışı: Tereyağı tavada eritilip kızartılır. Tereyağının köpürmesi yavaşlayıp kararmaya başlamasından azcık sonra -ki o yanık kısımlar güzellik katar- kuşbaşından biraz daha küçük kesilmiş peynirler tavaya atılır. Peynirler kendini bırakmaya başladığında -ki kaşar gibi eriyen bir peynirdir bu- azcık sıcak su dökülür. Aslında su eklenmez ve bol yağla yapılır ama şehir insanının bünyesi kaldırmaz bunu:)) Su-tereyağı karışımı peynirlerin üzerini neredeyse örtecek kadar olmalıdır. Bir tutam da tuz eklendikten sonra fazla bekletmeden ocaktan alınır tava. Peynirin tavaya atılmasıyla tavanın ocaktan alınması arasındaki süre yaklaşık bir dakika kadardır. Peynirler tamamen erimemeli ki görüntüsü de güzel olsun. Bu kadar basit, bu kadar çabuk bir kahvaltılık yemektir işte peynir tavalanmış. Ama kankası "Minci" (onu da başka yazıda anlatırım) ile beraber Laz kahvaltılarının vazgeçilmezidir. Birinden biri kesin yapılır her sabah."

Pek özet olmadı ama neyse:)))

Kahvaltı hazırlıkları, süper bir kahvaltı, kahvaltı sonrası muhabbet derken 2-3 saat geçirdik herhalde mutfakta. Sonra salona geçtik. Bir çay daha koyduk. Çay da bizim oradan gelmiş olunca bu bir zorunluluktu tabii ki:) Laf lafı açtı; gülüşmeler kalpleri ısıttı; video videoyu hatırlattı; geçti saatler. Güneş uykuya daldı; gitme vakti geldi. Bıraktık onları cadının kuzeninin gelip alacağı yere. Yüzümüzde o tarifsiz gülümseme, garip bir boşluk hissi... Bize kar kalan bir süre idare edecek olan mutluluk ve güzel anılar arasına yerleştirilecek bir gündü.

Yine gelin, sık sık gelin. Lafım sadece cadıyla Zerrinciğine değil, bize uzak tüm arkadaşlarımıza: yine gelin, sık sık gelin.

Sanırım bir düzen oluşturma çabası içindeyim; hadi hayırlısı...

2008-12-28T13:23:00.004+02:00

Bir kaç maddede özetlersem;

Lisedeyken Halk Bankası'nda voleybol oynardım: olabildiğine sportiftim.
Aynada kendimi seyretmeyi sevmeye yetecek kadar hoş bir vücuda sahip idim.
Baklavalarım vardı yahu!
1.88 boy ile beraber 79-80 kilo arasıydım; gayet iyiydi.
Sakatlandım; voleybol yalan oldu. Hayatımı etkilemiyor bileğim ama profesyonel spor imkansız:((
Üniversiteye başlayınca eski sevgilim basketbola döndüm. Sahada yarı çıplak yapılan maçlar kız arkadaşımı hayli gıcık ederdi:)))) "Giysene tişörtünü yaaaaaaa!!!!" :))
Öğrencilik iyice yapıştı üzerime; beraberinde tembellik, sağlıksız beslenme, düzensiz uyku vesair...
Baklavalar kayboldu önce:( (en çok onları özlüyorum)
Belim yanlardan dolmaya başladı.
Bunlara müteakip genel yağlanma...
Göbeğim var yahu! İlk başlarda sevimliydi ama şimdi kaldırıp masaya koyarım valla. Abartıyorum biraz tabii ki ama bilerek yapıyorum; müstehak bana.
Boyum hala 1.88. Fakat kilo 98-100. 20 kilo(yir-mi ki-lo diye vurgulayarak okuyunuz)

Uzunca bir süredir böyleyim aslında ama artık ciddi anlamda rahatsız etmeye başladı. Aynaya bakamaz hale gelmeye ramak kaldı valla.

Bir kaç yıldır "böyle olmaz artık, spora başlamalıyım" mealli cümleler kurup duruyorum. Sanırım sonunda başladım:))

Bunu da maddeler halinde özetleyeyim;

Üniversite biter.
Yüksek lisansa başlarım Kayseri'de.
Kurulu hazır düzene konarım.
Tez danışmanım sevimli insan Ferhat hocamın evine:)))
Ziza, ben ve bir arkadaşımız daha Ferhat hocamla birlikte yaşıyoruz:))))
Kendisi Antalya'da görevli olduğundan ev bize kaldı:)
Sevimli hocamda da koşmakla bisiklet çevirmek arası bir hareket yaptıran şu adını bilmediğim aletten var.
Ayrıca Excercise Mat ve Dumbell'ları da var.

İki gündür o aleti kullanıyorum önce; ısınıyorum bir güzel. Sonra da serip matı alıyorum dambılları. Şu an kollarım, göğsüm ve karnım acıyor resmen. Eğer bu acılar geçene kadar - iki-üç gün kadar- dayanabilirsem bu iş olmuş demektir. Kararlıyım ama; baklavalar geri gelmeden, göğsüm şekle girmeden bırakmak yok. Yazın gerine gerine gezecem plajda; özledim yahu:)))

Başlıkda bahsettiğim düzen çabasının ilk adımı spor. Yavaş yavaş yeme-içme, uyku vakitleri falan derken bir düzen oturturum hayatıma herhalde; en azından öyle umuyorum:))) Bunlar olmasa bile baklavalar geri gelecek arkadaş; anlamam valla.:)))

Sanki bi video gördüm:)

2008-12-01T00:35:00.007+02:00

YouTube açılmış mı bana mı öyle geliyor?

İlk yasak zamanları PARDUS kullanmanın (tamam Linux kullanmanın) getirdiği zilyon tane avantajdan biriydi YouTube'a girebilmek. Fekat, bir şekil edip onu da yasaklamışlardı. İşte o sebeplen şimdiki YouTube'a girişimin sebebi PARDUS kullanıyor oluşum olamaz. Eeee, peki nasıl? Ben az önce YouTube'a girdim. Aha, tünel münel de yok valla. Hatta sign in bile yaptım. Rüya mı gördüm acaba?

Amanın, sobe, mim, bişi; n'oluyo len?!!!

2008-11-27T23:29:00.004+02:00

Cadı beni sobelemiş; sevinsem mi üzülsem mi bilemedim yahu:))

Tanıdığım biri ilk kez sobelendi diye garip şeyler hissederekten okumaya başladım cadının son girdisini. "Hehe ne kadar sevinmiş, canım:)" dedim içimden. Sonuna geldiğimde ise yazının, kaldım öle: Eeee, onurCUK diyo bu:) :( :S :% :&

Neyse, uzatmadan şu sorulara cevap vereyim de kurtulayım:))))

1.Blog yazmaya ne zaman başladın?

08 Haziran 2007 Cuma akşam üzeri, bir final öncesi akşamıydı:) Ders çalışırken, daha doğrusu çalışmaya çalışırken, belki de çalışmaya çalışmaya çalışırken(yok daha uzatmicam,korkmayın), kuzen "bakkala gidip ekmek alır mısın?" dese hemen deyip fırlayabilecek durumdayken -ki üşengeçler kralı olan benim bakkala gitmem imkansız-yazdım ilk girdimi. Uzun zamandır vakit ayırmaya çalışıyordum bir blog açıp elini ayağını düzeltmek için; bir final öncesi akşamını uygun buldum:))

2.Blog yazısı konularının belli bi çizgide olmasına özen gösteriyor musun?

Sayılır. Şimdiye kadar hiç alıntı yapmadım mesela; hep kendi üretimim olsun istiyorum. Nette gezerken bulduğum güzel şeyleri de paylaşayım istiyorum; bilgisayarda keşfettiğim şeyleri de... Ama üşeniyorum:)) Velhasılkelam belli bir çizgi var zannımca.

3.Blog yazmayı ne kadar sürdüreceksin?

Bilmem; uzunca bir süre daha herhalde. Yazmaktan sıkılsam bile blogu kapatacağımı zannetmiyorum. 3 yıl 5 yıl yazmasam bile bir gün yazasım tutar belki.

4.Blog yazmak senin için eğlenceli bir uğraşken, şimdi artan bekleyiş yüzünden senin için bir zorunluluk haline geldi mi ?

hehehehe, gülerim ancak bu soruya. Kim benim yazmamı bekler ki tavrı da var bu gülüşün içinde; beklerse beklesin, bana ne tavrı da...:)

5.Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat ediyor musun ?

ı ıh, etmiyorum. "Can sıkılır, parmaklar tuşlara dokunur" demişim en başta; sıkıldıkça yazıyorum, yapacak bir şey bulamadıkça...

6- Bloga yazılan yazıları ve yorumları en fazla yazarının okuması gerçeği hakkındaki fikirlerin nedir ?

Doğrudur efenim; en azından kendi adıma. Canım sıkıldıkça eski yazılarımı okurum; yorumları okurum. Bu eski albümleri çıkarıp aynı resimlere defalarca bakmak gibi bir şey. Resimlerde eski hallerimizi görürüz ya hani; eski yazılarda da o zamanki ruh halimizi, düşüncelerimizi, sıkıntılarımızı vs. okuruz. İyidir, hoştur; siz de yapın eğer yapmıyorsanız.:) :P (bu dil cadıya:) ) Katılmıyor değilim dediklerine ama kendimi ne kadar okursam başkalarını da o kadar okurum bence:)

Cadı kadar uzun olmasa da zannımca ben de uzun cevaplar verdim; pişman değilim:)

Sıra sobelemekte; Ziza'cım sobeeeeeeeee...

"onurCUL" diyaloglar #2

2008-11-25T15:26:00.000+02:00

-Oluumm!
-Nee?
-Unuttum lan:(
-Relax olll.

"onurCUL" diyaloglar #1

2008-11-22T18:12:00.010+02:00

-Orada.
-Nerede?
-Ufukta.
-Rahatsız mısın?

Mustafa

2008-11-16T00:56:00.004+02:00

30 Ekim'de gittim sinemaya. 29 Ekim'de gitmek istedim fakat kapitalizme yenik düştüm; gnctrkcll:) Bir kaç cümle ile genel hissiyatımı anlattıktan sonra uzun uzun irdeleyeceğim filmi. Ben öle uzun uzun okuyamam diyen ilk kısmı okusun yeter:)

Biz Türklerin hiç adeti olmadığı üzere soyadıyla hitap ediyorduk ona; artık Mustafa diyebileceğiz; sevindim.

Mustafa'ya William Wallace muamelesi yapıyorduk: O var ya 3 metre boyunda, bir bakışıyla orduları dize getiren, ağzından ateş çıkaran, uçan, görünmez olan... Artık yapmayız zannımca; o da insan; anladık.

Annesiyle olan ilişkisi güzel yansıtılmış; hüzünlendim; annemi özledim.

Sefa içinde yüzmemiş, sefaletten sürünmüş; bunu gösterdi film. Başarının, hırsın nereden geldiğini zuhur edebildik. Nereden nerelere gelinebileceğini gördük; hırslandık.

Tanıtımlarda hep Mustafa'nın çocukluğundan dem vuruyorlardı. Filmde çarçabuk geçiverdiler çocukluğunu. Gerçi anlatacak çok şey vardı, vakit yetmezdi falan ama olsun; daha fazla çocukluk bekledim ben.

Mustafa aşk mektubu yazmış; hem de ne mektup. Gönül ilişkilerine yer verilmesi mükemmel olmuş; romantizm nasıl olurmuş gördük.

Mustafa kalp kırmış; üzüldük, kızdık. Mustafa da hata yaparmış; gördük.

Mustafa dinsizmiş; şaşırdık. Acaba yobaz tayfa haklı mıydı?

Mustafa ölümüne cesur değilmiş; öldürülmekten korkmuş.

Mustafa yalnızmış; kartal misali, dağın tepesinde, güçlü, mağrur ama yalnız.

Bunlar ilk izlenimlerim. Şimdi başlayalım irdelemeye.

Önce hoşnut kaldıklarım.

Filmin müzikleri çok iyi uyum sağlamıştı filmle. Goran çok iyi anlamıştı Mustafa'yı, Mustafa'nın memleket özlemini, ana hasretini, hiddetini, hırsını, endişelerini.

Çok güzel ayrıntılara değinilmiş; Mustafa'nın özel yaşamıyla ilgili, kurtuluş hareketi ile ilgili, dönem ile ilgili...

Hiç görmediğim fotoğraflar, videolar, belgeler vardı filmde. Arşivlere girilmiş, güzel şeyler bulunmuş.

Sinema adına da güzel bir yapımdı. Görüntüler, animasyonlar, kurgu, güzeldi; çok güzeldi.

Gel gelelim, beğenmediğim yanları beğendiklerimden daha çok.

Yukarıda "Mustafa dinsizmiş; şaşırdık. Acaba yobaz tayfa haklı mıydı?" demiştim. Filmde din, laiklik, tekkeler, eğitim vs. konuları ile ilgili kısımlarda vurgulanan, Mustafa'nın, çarpıtılmış din ile beyinleri çürüyen insanları kurtarma çabası değil de doğrudan, kişisel olarak dine bakışı olması beni rahatsız etti. Ben demiyorum ki Mustafa dini bütün biri olsun, ben demiyorum ki Mustafa dinsiz olmasın; ister inansın ister inanmasın, umurumda değil. Benim gözümde değeri düşmez, kalbimde yeri değişmez. Ama buna vurgu yapılması, "bakın, Mustafa dinin yalan olduğunu düşünüyor." dermişcesine kurgulanması sahnelerin, beni düşündürüyor, üzüyor, kızdırıyor. Velhasılkelam, Mustafa, inanmasa da -ki inanıp inanmadığını asla bilemeyiz- inananlar için bir şeyler yapacak kadar doğru bir adamdı; onun inanmayışını örnek gösterip bizim de inanmamamız gerektiğini söyleyenler ise asla onu anlamamış, yarım yamalak adamlardır. Ha, ben yanlış anladıysam izlediklerimi, bu sözler filmi yapanlara değil, izleyip böyle davrananlara gitsin:)

Çocukluğu az ele almışlar dedim. Zaman yetmezdi, hızlı hızlı geçmişler dedim. Tek film yapmasalardı; bir kaç bölümlük seri yapsalardı. Hem daha ayrıntılı anlatırlardı hem de ticari açıdan daha zekice olurdu:))

Şimdi düşündüm de keşke bu kadar beklemeseydim, sıcağı sıcağına yazsaydım; beğenmediğim kısımlarını unutmuşum:)) Huyum kurusun, hataları çabuk unutuyorum, kin tutamıyorum:)))

Hala izlemeyen varsa aranızda, gitsin sinemaya izlesin. Her şeye rağmen iyi tarafları daha ağır basıyor sanki; en azından uzun vadede:)) Öyle "cdsi çıkar izleriz" falan da demeyin; gidin sinemaya; Can Dündar biraz para kazansın, kazansın ki daha iyi işler yapsın:) Daha da önemlisi bu film Recep İvedik'ten daha fazla gişe yapsın; yapsın ki durumun o kadar da vahim olmadığına dair umudumuz bitmesin.

İyi seyirler efem...

Blog demek yok artık...

2008-11-07T14:53:00.004+02:00

Blog demek yok artık; günce diyeceğim.

"Blog" kelimesi ağ anlamındaki "web" ve günlük anlamındaki "log" kelimelerinin birleşiminden gelmekte efem. "weblog" hali sevilmemiş olacak ki kısaltılıp "blog" olarak kullanılmaya başlanmış.

Çok zamandır rahtsızdım "blog" demekten bu şeye. Bir karşılık da bulamamıştım açıkçası. Günlük demek istemiyordum çünkü tam karşılamıyordu. İngilizcesi gibi kelime keseyim, biçeyim, birleştireyim dedim; "ağ", "günlük", "günce", "defter" falan gibi kelimeleri karıştırdım ama yok, hoş bir kelime bulamadım. En son "günce" demeye karar verdim.

Birileri "günce" diyor zaten. Ayrıca vikipedideki günce maddesine bakılırsa bu şeye en mantıklı isim "günce".

Çiköfte...

2008-11-07T12:09:00.002+02:00

Çiköfte efenim, çiğköfte değil. İşi bilen, ilk heceye vurgu yaparak, Çiköfte der bu merete.

Bu sene kendimi şanşlı hissettiğim şeylerden biri Çiköfte ile ilgili. Ev arkadaşlarımdan biri Adıyaman'lı. Yani, Çiköfte'nin hasının yapıldığı yerde doğmuş, büyümüş. Bunla da yetinmeyip mutfakta beceri kazanmış:)

Aklımıza estikçe Çiköfte yiyoruz anacım:))

Şimdi resim de koymak isterdim ama; maalesef şuan elimde yok. Daha sonra biraz kurcalarım Aziz'in ve Mehmet'in(Çiköfteci) bilgisayarlarını ve eklerim bir kaç ağız sulandırıcı resim:)))

Uyumak değil, ölmek benimkisi.

2008-11-07T11:14:00.007+02:00

Uykumun ağır olduğunu, yıllar boyu, tüm yakınlarım söylemiştir. Yaşadığım, durum komedisi tadındaki bir kaç olaydan sonra, ben de farkına vardım zaten bu durumun. Bazen inanılmayacak dereceye varabiliyor uykumun ağırlığı. Kısacası; uyumak değil, ölmek benimkisi.

Dün gece yaşanan olay buna en güzel örneklerden. Sağ olsun, Aziz, şebek etmiş beni. Kısaca özetleyeyim efem.

Çiköfte(ğ yok orda) partisinden(bunu ayrıca yazacağım) döndükten sonra gecenin 1:00'inde, Aziz bilgisayarın başına geçerken ben de Aziz'in yatağına uzandım. Sonrasını hatırlamıyorum. Aziz'in anlattıklarına göre diyalog şöyle gelişmiş:

Aziz: Onur, uyuyorsun abi.
Onur: Yok, uyumuyorum. Hayal kuruyorum ben.
A: Ne hayali?
O: Karıştırma orasını.

Ne hayal ediyordum acaba? :)

Sonra, Aziz benim uykumdan faydalanıp türlü şebekliler planlar ve ortaya şu tablo çıkar.

Evet, o maden suyu şişesi kafamda duruyor. Daha da ilginci, Aziz o şişeyi kafama koyana kadar üç ayrı teşebbüste bulunmuş ve buna rağmen uyanmamışım. Ya, homurdanmamışım bile; kımıldamamışım bile. Çok kötü durum, çok...

Bir menemen yapmışım ki...

2008-11-04T16:34:00.011+02:00

Bu öğlen kahvaltı için (öğrencilikte kahvaltı öğlen yapılır tabii) bir menemen yapmışım; anam anam, o nasıl bir şeydi yahu? Yerken zevkten ağlıyorduk resmen Aziz'le. Zaten her şey feyspuk sıtatüsüme "Şimdi öyle bir menemen yapacam ki Aziz bile uyanacak kokusunu duyup:)))" yazmamla başladı. Aziz'i uyandırdı bu menemen; gerisini sen düşün ey okur:)))

Gerçi bildiğimiz menemenden bayağı farklı oldu. Soğan yoktu içinde bir kere. Soğansız menemen mi olur? Bence olmaz ama evde soğan yoksa ne yapacaksın? :) Çoban peyniri vardı içinde; süper kızaran peynir.

Tarifini de vereyim. Hatta yemek programı dili kullanayım; tam olsun:)))

Tercihen köyden gelen tereyağı (yoksa her hangi bir çeşit yağ) tavaya konur(dökülür). Tavanın altı yakılır. Ateşin harlı olması önemli. Küp şeker şeklinde kesilmiş çoban peyniri yağ bir miktar kızardıktan sonra tavaya dökülür.

Aman, ben sıkıldım bu tarif ağzından; kendim gibi yazacam.

Peynirleri kahverengiye yakın bir renk alıncaya kadar kızarttım efem. Sonra, julyen usulu(bildiğin uzun uzun) doğradığım biberleri attım tavaya. Çok ince doğranmış domatesler de tavayı boylamadan önce baharatları ektim; kekik, kimyon, karabiber, balarzağa(bizim oraya özgü bir ot, tat ve kokudan yoksun olmasına rağmen güzel görünüm sağlar ve sağlık açısından iyidir.)... Baharatları biraz yedirdikten sonra domatesleri de kavurdum. Sıra geldi Onur Usta'nın sırrına: Baharatların tadını biraz yumuşatmak amaçlı bir hareket olaraktan azcık süt ilave ettim. Baharatı fazla severim ama yemeğin tadı da kaçmasın derseniz çözüm süttür efem. Biraz sıvı kaybetmesi için bir miktar daha ateşte beklettikten sonra yumurtaları kırdım. Sarıları bozmadan beyazları malzemeye yedirdim. Bundan sonrası keyfe kalmış; az pişmiş, çok pişmiş bilmem ben, canınız nasıl isterse.

Yanına bir de çay koyduk. Ohhhh, mis. Çay da bizim ordan gelme; öyle uyduruk çay değil:D

Yastığımın diğer tarafı...

2008-11-03T19:34:00.009+02:00

Yavaş yavaş keyfim kaçıyor. Bulanıklaşıyor algım. Dağılıyor dikkatim. Bitiyor motivasyonum. Artık dürtülmem gerek. İtilmem, kakılmam, çekilmem, sürüklenmem, yola sokulmam gerek. Bunu yapacak kişiyi, dişiyi bulmam gerek.

Belli etmesem de artık rahatsız etmeye başladı yalnızlık. Ağrısı artıyor giderek kalbimin. Uyuşuyor giderek beynim. Gece, yatarken, hep bir yanım soğuk; hep bir yanım boş; hep bir yanım eksik. Kalbime sığmıyor artık sevgim; paylaşmam gerek; iletmem; vermem... Diğer tarafım sıcak, fazla sıcak; iletmem gerek bu ısıyı; ısıtmam gerek birinin o soğuk, o boş, o eksik tarafını.

Uyandığımda gülümsemek istiyorum yastığımın diğer tarafına; koklamak istiyorum yastığımın diğer tarafını; öpüşmek istiyorum yastığımın diğer tarafıyla. Artık bulmak istiyorum yastığımın diğer tarafını.

Bir Değişiklik Yap Bugün

2008-10-27T12:24:00.001+02:00

Bir değişiklik yap bugün;
Güneş doğmadan uyan,
Giyin ve çık oyalanmadan.
Soğuğu hisset teninde.
Sessizliğin tadını çıkar.
Güneş'in doğuşunu görebileceğin bir yere git.
Bir sokak olsun,
tam doğuya doğru uzansın.
Orada yürü.
Geniş olsun ama,
ufuk görünsün.
Orada yürü sallana sallana.
Tan vakti kuşlar ötmeye başlar,
dinle onları.
Anla onları.
Yeni güne sevinir onlar,
paylaş sevinçlerini.
Yürü Güneş'e doğru.
Doğsun Güneş.
izle, düşün;
Kaç kere doğdu güneş,
sen kaçını izledin,
kaç kere daha doğacak,
sen kaçını göreceksin?

Hüzünlenirsin zannımca.

Dön eve.

Kahvaltı hazırla,
en sevdiğin ne ise onu hazırla.
Kim varsa evde sevdiğin uyandır.
Öperek uyandır;
saçını okşayarak,
seni seviyorum diyerek,
yanına yatıp sarılarak...
Uyandığında bir daha söyle;
seni seviyorum.
Teşekkür et,
bir daha öp,
sarıl.
Kahvaltı yapın sonra beraber;
kalabalıksanız hep beraber...
Sohbet edin masada,
gülün.

Bugün bir değişiklik yap.
Farklı başla güne.

Belki mutlu olur,
mutlu edersin.

İnternet tu-kaka bişi zati(!)

2008-10-26T13:33:00.002+02:00

Ben küçükmüşüm, daha 4-5 yaşlarında falan, halam "Bu çocuk çok esnek. Jimnastiğe verelim; gelişimi için çok faydalı olur." demiş. Ya annem ya babam, bilmiyorum, genel olarak bizimkiler "Bi taraflarını kırar." deyip karşı çıkmış ve göndermemişler beni jimnastiğe.

Halam vazgeçmemiş. Demiş ki sonra "Yüzmeye verelim çocuğu. Yüzme çocuk gelişimi için birebir." Bizimkiler bu sefer de "Boğulur çocuk maazallah." diyerekten mani olmuşlar.

Daha sonra halamın etki alanından uzaklaşmışız babamın tayini sebebiyle.

Hikaye biter mi? Bitmez tabii, tüm aileyanı yaşamım boyunca devam eder.

Orta okul vakitleriydi. Tüm mahalle bisiklet ilen gezer iken ben de bir bisikletim olsun diye yanıp tutuşuyordum. Annem "Düşersin evladım, araba çarpar, maazallah kafanı gözünü patlatırsın." gibisinden sebeplerle açıklıyordu bana bisiklet almayışlarını. Ben de "Ya anne ne alakası var. Okula da gitmeyeyim o zaman; teneffüste düşerim, karşıdan karşıya geçerken araba çarpar, maazallah kafamı gözü patlatırım." diyerekten sitem etmiştim.

Aradan biraz zaman geçti. Bu sefer moda "karakutu" idi. Bilen bilir; şu meşhur uçak oyununun (River Raid) olduğu alet:) Annem bu sefer "Televizyonun karşısından kalkmaz derslerini aksatırsın. Hem gözlerin bozulur o kadar vakit o kadar dikkatli bakınca televizyona." der. Benim cevabım şu şekildir bu sefer: Sen de dizi izliyorsun; dizlerinden daha fazla vakit oynamam ki. Hem evdeki tüm vaktim ders çalışarak geçiyor ya zaten, oyuna vakit olmayacak.

Yine aynı vakitler. Sınıfça bilmem nereye geziye gidilecektir. İzin isterim. Cevap: Oralarda başına bir şey gelir, otobüs kaza yapar maazallah gider-gelirken felan; olmaz.

Bu örnekleri daha da arttırabilirim. Eminim sizin de aileleriniz benimki gibi münferit olayları genellemeyi, tane tane değerlendirmek yerine toptan bir etiket yapıştırmayı yeğ tutuyordur. "Ne, pire mi var? Hemen yakalım yorganı!" diyorlardır çoğu zaman.

Bir çok aile "Sen sabahtan akşama oyun oynarsın." diyerek bilgisayar almıyor çocuğuna. Bir çoğu "Zararlı siteler var, çet yaparsın." diyerek internet bağlatmıyor.

Ama onların bir suçu yok ki; böyle gördüler, böyle büyüdüler; ne yapsınlar?

Galiba biraz da haklılar. Baksanıza devlet baba da böyle yapıyor. Youtube'da Atatürk hakkında kötü şeyler yayınlanıyordu; o videoları silmek yerine toptan Youtube'u kapattılar. Şimdi de telif hakkı ihlali yapan bloglar var diye blogger'ı yasakladılar.

Devlet baba hep bizi düşünüyor; kötü şeyler görmeyelim, suç işlemeyelim diye yapıyor bunları. Ailelerimiz de bu gelenekten gelen tavırlarla yapıyor bunları.

Devlet baba internetin toptan tu-kaka bişi olduğunu düşünüyor aslında ama neden bekliyorlar ben anlamıyorum; toptan kessinler işte telekomun kablolarını; uğraşmasınlar öyle tek tek sitelerle.

Son olarak içimde kalmasın diye yazacağım. Jimnastik ve yüzme için vakit geçmişti ben ayırdına vardığımda bazı şeylerin ama arkadaşlarımın bisikletlerine bindim doya doya; kuzenimin karakutusu ile oynadım saatlerce, gözlerim kan çanağına dönene dek; üniversite hayatım şehir şehir gezmekle geçti; youtube'a giriyorum sürekli; şimdi de yazıyorum işte bloguma. Var mı delinemeyecek yasak şu Dünya'da?

Rastgele yazılar #02

2008-10-19T12:37:00.004+03:00

g,
güzel,

Şair ne de güzel söylemiş: Güzel'e güzel demem, o Güzel benim olmadıkça.

İçimden devam ettirmek geliyor.

Neyleyim ben güzelliği, Güzel içimi ısıtmadıkça.
Neyleyim o Güzel'i, kalbi benim için çarpmadıkça.

Yeter gari; özleyen yerlerim azıtmış durumda zati. Başka harf mi yoktu sanki; ya da başka kelime...

google ve 7

2008-10-13T01:48:00.004+03:00

eposta olarak gmail'den başka bir şey kullananınız varsa hala aranızda, tanışmak isterim; nasıl başarabilmiş bunu, bilmek isterim:)))

neyse, yazmak istediğim bu değildi; başka bir zaman bahsederim gmail'in muhteşemliğinden.

Epostalrıma bakıyordum az önce. Gmail'in süper özelliklerinden sadece biri olan "sürekli artan alan" ile ilgili bir bilgilendirme vardır sayfanın en altında; ona takıldı gözüm.

Ne kadar çok 7 var değil mi? 7227 simetrik ayrıca. 577 mb ve %7. öyle işte. dikkatimi çekti ve paylaşmak istedim:) hep öle uzun uzun yazmak gerekmiyor değil mi buraya?

blogasım geldi anacım...

2008-10-07T15:34:00.004+03:00

Dün akşam itibari ilen Neş'e hanımın bir blogu olduğunu öğrendim; geç mi oldu evet, sorun mu hayır efem...

oturdum baştan sona okudum. gerçi çok yazmamış; uzun sürmedi.

Severim Neş'e yi; yazdıklarını da sevdim:)))

Girin okuyun efem: naeknhu.blogspot.com

Bugün e-postama bir ileti geldi:

[;J)onurCUK(L: Astronomi, müzik, bilgisayar, öğrencilik vb.konular üzerine iç dökme bölgesi...] Yükselmeye başladım ;) gönderisinde yeni yorum. (Türkçe karakter sorunundan nefret ediyorum; keşke internet Osmanlı zamanı bulunsaydı)

ozgur "Yükselmeye başladım ;)" gönderinize yeni bir yorum yaptı:

sprinti boşver
kıllı mıllı ama splinter usta daha iyi
(sprint, summer, fall, winter)

Aklıma Özgür'ün blogu geldi. Girip onu da baştan sona okudum. Biraz zaman aldı bu; çok yazmış kerata.

"Farklı" bir adamın kalemini severim derseniz girilesi, okunası, sevilesi bir blog; tavsiye ederim: dejin.blogspot.com/

2008-10-05T01:44:00.002+03:00

Zaman izafi; biliyorum ve buna göre yaşıyorum.

Keyif kiloyla ya da metreyle ölçülmüyor; biliyorum ve ne kadar alırsam o kadar iyidir diyorum.

İz bırakmazsan, gelmenin ne anlamı var Dünya'ya. Bari yardım etseydin birinin iz bırakmasına.

Sor; bilmiyorsam bile bilen birini biliyorumdur belki:)

Kimse karşılıksız sevemez beni; kimsenin sevgisi karşılıksız kalmaz bende.

Zaman izafi; söylemiştim. Ne bekliyorsun o halde?

2008-10-01T19:16:00.001+03:00

Belki bir rehber, belki bir fener, belki de bir yol arkadaşı şu aralar en çok ihtiyacım olan...

Marangozluğa soyunduk anacım...:)

2008-09-29T11:30:00.005+03:00

Yüksek lisansa başlayıp Kayseri'ye taşınmamı müteakip Aziz'in odasının darlığından muzdarip olmaya başladım. Yerleşmek için eşyaları içine koyacağım bir şeye ihtiyaç vardı tabi. Ee oda dolu olabildiğince; biz nereye ne koyacaz? Allah'tan Aziz de ben de kes-biç-doğra-yapıştır işlerinden anlıyoruz. Hemen gözlerimizi duvarlara çevirdik; boşlar.:)

Amaç duvara raf yapmaktı ilk başlarda; duvardan duvara, pencerenin hemen üstünde bir raf. Bir sürü eşya toparlardı o raf. Fakat kıyafetleri sokacak kapalı bir şey de lazım. Eee, ne yapacaz. Raf işini erteledik ve şimdilik bir dolap yapsak dedik. Macera da burada başlıyor aslında:)

Düşün-taşın, planla derken 27 eylül cmt gününü bu işe ayırdık. Cuma günü çarşıdaki işlerimizi hallettikten sonra Aziz "Ee, şimdi gidip alsak malzemeyi Tekzen'den, hazır çıkmışken. Yarın bir daha niye çıkalım ki?" dedi. Mantıklı da konuştu hani:)))

Niyet Tekzen'e gitmek...

İki seçenek sundu Aziz; Ya biraz yürüyeceğiz, dolmuşa bineceğiz ve Tekzen'in önünde ineceğiz ya da ahanda şordan otobüse bineceğiz ve inince yürüyeceğiz. Dolmuş daha mantıklı geldi o an için; daha az yürünecekmiş. Malum oruç, gün boyu gezinme falan derman bırakmıyor adamda.

Başladık yürü-meye... (Mavi Sakal vurgusuyla okuyun lütfen)

Bir de baktık dolmuşlar durmazmış...

Dolmuşa bineceğimiz yere kadar yürüdük; bayağı yürüdük... Hemen bir dolmuş geldi; el ettik; sallamadı bile bizi. Bir dolmuş daha geldi hemen; el ettik; o da sallamadı bizi. Acaba dedim bir durakları neyin mi var bu meretlerin; Aziz "yok ama..." dedi... Ben bi soriim diyerekten daldım bir dükkana ve sordum. Adam "yok abi durak neyin. ayakta yolcu almıyolar; polis ceza kesiyor. Ee biraz bekleyeceksiniz." dedi. Bekledik... Bekledik... El ettik... Bekledik... 20 dakika oldu, bekledik... 5-6 dolmuştan sonra Aziz "Şu ilerideki -bayağı ilerideki- durağa yürüyüp otobüs durağına mı gitsek, orada duruyo bu meretler. olmadı otobüse bineriz" dedi. Yine mantıklı konuşmuştu.

Yürüdük; yine...

Durağa geldiğimizde bir otobüs yanaştı, sorduk şoför amcaya "geçer mi Tekzen'den" diye. Şofer amca "geçmez ama binin geçen otobüse kadar atiim sizi" dedi; saolsun. 3-4 durak ilerde bıraktı bizi.

ve başladık beklemeye...

Yine gelip geçen, bizi sallamayan dolmuşlar... toplamda 30 küsür dakika olmuşken otobüs de yoktu görünürlerde. 5 dakika falan sonra bir dolmuş sellektör yaptı bize; o da nesi boş ve bizi alacak. Aziz "abi otobüse bincez işte, şimdi gelir." dedi ve benim dur işareti yaptığım dolmuşa "yok yok binmicez" dercesine el-kol salladı.

Otobüs de gelmedi bi türlü...

Biraz daha bekleyip otobüsten de ümidimizi kesince bari dolmuşa binelim dedik ama nerde; dolmuşlar durmuyor ki... Ben Aziz'e sevgi dolu cümleler kuruyorum tabi bu arada.:) Çok geçmedi, biraz sonra otobüs geldi ve bindik sonunda; sonunda...

Otobüsten inilir, 5-6 dk yürünür ve Tekzen'e varılır. Nasıl sevindim anlatamam.:)

Hadi şu lanet tahtaları alıp gidelim bu lanet olası yerden dostum. (Zenci aksanı ile lütfen)

Tekzen'e girip tahta kesim bölümüne varıp bir görevli bulduktan sonra aldığımız cevap aynen şöyle: Abi şimdi iki kamyon mal geldi, tüm elemanlar mal çekiyor. Bugün çok zor, yarın akşama doğru gelirseniz yardımcı olalım.

Ana, ba ba ba(Çocuklar duymasın Haluk vurgusu lütfen), adam mağaza elemanı değil devlet dairesindeki memur sanki. Bana ne arkadaşım mal çekiyorsan, bir kişi eksik çek. Tabi böyle söylemedik; nezaket çerçevesinden taşmadan anlattık halimizi, yolda çektiklerimizi felan. Yok, olmaz diyo. Müdüre çıkalım dedik Aziz'le; çıktık. Adam gayet nazik rica etti: Elemanlar oruç oruç iki kamyon bilmem kaç ton malzeme indiriyorlar, bitmesi de lazım bunların; yarın istediğiniz vakitte gelin yardımcı olalım, rica ediyorum. Ee böyle söyleyince anlayışlı davranasımız tuttu bizim de; davrandık.

Cumartesi hiç çıkasımız gelmedi yağmur felan yağınca. Pazara erteledik.

Pazar öğleden sonra yola çıktık. Bu sefer evden otobüs ile dolmuşların ilk durağı, oradan da Tekzen; kolay oldu yolculuk. Tekzen'e girdiğimizde ortalık mal kaynıyo; adamların deposu yok herhal, buldukları yere koymuşlar malları. İndik tahta kesim kısmısına.

ve şalteri attıran olay...

Aynı eleman orada. Merhaba dedik biz geldik. Hem de bir gün geç geldik; bitmiştir herhal işleriniz. Adam daha da ölümcül bir cevap verdi bize Cuma günkünden; Abi bakın plakaların(suntalar) önüne yığdık malları yer olmadığından. Ordan plaka çıkarmam imkansız şimdi. Hatta siz bir hafta-on gün sonra gelin anca hallolur burası.

Evet adam "bir hafta-on gün" dedi; bir hafta-on gün. Sinirim tepeme vurdu.

Aynen şunları söyledim: Bir hafta-on gün mü? İyi de Cuma günü yarın gelin demiştiniz. Madem oraya mal yığacaktınız "aa bi dakka, dün birileri gelip sunta istemişti, bir plaka ayıralım şuraya" demediniz mi? Hadi onu bırakın " bir müşteri gelir de sunta isterse ne yaparız?" da mı demediniz? Ama benim şimdi gıcıklık yapasım ve "ben anlamam kardeşim, çekin malları verin suntamı" diyesim geliyor. Ne olacak şimdi?

ve yine müdüre... Gerçi müdür de değil yetkili falandı herhalde.

Adama anlatır anlatmaz "Ne on gün mü? kim dedi bunu size" deyip hemen birini anons etti. Gelen elemana emir verdi "Bu beylerin işini hallet ve kim demiş on gün diye bana gönder". Bir an kötü hissettim kendimi; adam için pek iyi olmayacaktı anlaşılan çünkü yetkili kişi gayet sinirlenmişti. Ama onun da yaptığı... neyse.

İndik aşağı ve İbrahim bizimle ilgilendi. O diğer çocuğun söylediğini, olması gereken nezaket ve mantık içinde söyledi: Öncelikle arkadaşımızın yaptığı için özür dilerim. Yeni, tecrübesiz bir akadaş. Şöyle de bir durum var ki şu malları ordan kaldırmak, bir plaka almak ve kesmek en az 2 saat sürer. Siz bu sürede beklemeyin, isterseniz iftardan sonra gelin, hazırlanmış olarak verelim malzemeyi.

Ee, kızgındık ama yapılacak bir şey de yoktu; adam haklıydı; en az iki saat sürerdi. Aziz'le düşünüp tamam dedik. İftara 4 küsür saat vardı; eve git gel pek mantıklı değildi iki saati yolda geçireceğimiz düşünülürse ve canımız film izlemek istiyordu:)) Kayseri Park'a gidip film izleyelim dedi Aziz; ben de olar dedim.:)

Biraz yürüdük, Kayseri Park'a vardık; WALL-E'yi izledik, iftar yaptık falan; bunları ayrı bir yazıda anlatırım.

Döndük Kayseri Park'tan gayet mutlu ama yorgun ve ölümcül bir baş ağrısıyla uğraşır vaziyette. Evet, ikimiz de. Neyse daha fazla uzatmayayım; aldık malzemeyi; dolmuş, otobüs derken evdeydik. Her şeyi bir kenara atıp direk yatağa uçtuk; baş ağrısı ölümcüldü.

İlk bölümün sonu...

Aziz'in uyanmasını beklerken yazmaya başladım, Aziz uyandı ve beni bekliyor şimdi. Evet başlıyoruz dolabı yapmaya. Fotolar ile anlatımını yapacağım tabii ki yapım aşamasının ama; foto makinemi Mehmet'e verdiğimden dolayı salak telefon ile çekeceğim fotoları; kalite beklemeyin yani...

Hade marangozluğa...

Yükselmeye başladım ;)

2008-08-19T09:57:00.000+03:00

Efenim, dualarınız kabul oldu:) Yüksek lisans bavurum felaket bir mülakat geçirsem de kabul edildi. Felaket bir mülakat geçirsem de diyorum çünkü hayatımın en saçma sapan, en gerizekalıca cevaplarını verdiğim sınavıydı o mülakat sınavı. Yani o kadar saçmaladım ki anlatamam. Örneğin; Güneş'in spektral tipini sorduğunda İbrahim hoca "A, aman ben ne diyorum, affedersiniz, F tabii ki, anaam saçmalıyorum, olur mu, G hocam G tabii" şeklinde cevap verişim saçmalayışımın doruk noktasıydı. Spektral tip nedir bilmeyenlere şöyle açıklayabilirim;

- 2 kere 2 kaçtır Onur?
- 3, aman ben ne diyorum, affedersiniz, 5 tabii ki, anaam saçmalıyorum, olur mu, 4 hocam 4 tabii.

Bu kadar temel bir soruya bu kadar saçma bir cevap verdim; heyecan nelere kadir.

Neden bu kadar heyecan yaptım, bilmiyorum. Garipti. Halbuki içeri girene kadar, kapı önünde, o kadar rahattım ki diğerleri benim rahatlığımı görüp iyice heyecanlanıyordu:)

Aman, her neyse, kabul edildim ya, gerisi yalan:)

Şimdi koşuşturmaca başlıyor; hem de ne koşuşturmaca... Şöyle bir benzetme yapabilirim;

Üniversiteye giriş ile başlayan maratonun başından itibaren güzel bir tempo tutturup, maratonun sonuna kadar kesilmeden, çok yorulmadan gitmeyi planlar akademik kariyer hedefleyenler. Ben ise maratonun başında "aman daha çok yol var" diyerek yürüdüm, sağa sola uğradım, arada yattım. Şimdi ise diğerlerine yetişmem için ciddi bir depar atmam, maratonu sprintmiş gibi koşmam gerekiyor. Çok ders çalışmalıyım çok:(

Uzun lafın en kestirmesi şimdiye kadar hiç ders çalışmayan Onur, hayatının bundan sonrasını ders çalışarak geçirecek; ühü ühü ühü:)))

Gözüm "yüksek"te:)

2008-08-07T21:28:00.002+03:00

Dün saat 14:00 itibari ile Erciyes Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Astronomi ve Uzay Bilimleri Anabilim Dalı'nda açılan 3 kişilik kontenjana başvuran biri olmuş bulunmaktayım:)

Kısmetse yüksek lisans yapacam; araştırma görevlisi olacam; doktor olacam; yardımcı doçent olacam; doçent olacam; profesör olacam. :D

yok, olmadı mı, o üç kişiden biri olamadım mı; askere gidecem o zaman:)

bakalım, 18 ağustosta dana kuyruksuz kalacak.

Dua edin hayde:)

Mezun oldum...:)

2008-07-06T10:44:00.002+03:00

ve artık işsizim:) Umrumda mı; hayır tabi. Upuzun, bitmek bilmeyen, koskoca yedi(7) yılın ardından mezun oldum; inanamıyorum.

Bizim bölümün ününden daha önce bahsetmiştim; girmesi kolay çıkması zor bölüm... Nihayetinde benim çıkmam da yedi(7) yıl sürdü. Bazen zamanı hoyrat harcayışım, bazen duygusal keşiflerim, bazen salt tembelliklerim, bazen de yanlış arkadaş seçimlerim sebep oldu bu yedi(7) yıla diye düşünürüm; ama bilirim ki çoğu zaman elimde olmayan, benim yönetmediğim ipler sürükledi beni oradan oraya ve dolandırdı yolu. Haliyle sonuç: yedi(7) hoyrat, kaşif, tembel, arkadaş yıl.

Şimdi hesaplaşma değil sevinme zamanı. Evet, geriden geliyorum, evet yaş oldu 25(yirmibeş) ama boş gelmiyorum. Bu yedi(7) yılda öyle bir doldum, öyle bir biriktirdim ki bendime sığmaz taşarım. Evet, akademik bir "doluş" değildi belki; belki benden çok daha fazla dolanlar oldu; ama hayata dair o kadar çok şey öğrendim ki, sorma gitsin.

Ve karar verildi: yüksek lisans yapılacak; akademik dünyaya bensizlik yaşatılmayacak. Çok iddialı gibi görünebilir bu sözüm ama benim yerim orası; orada olmazsam ben başıboş, akademik dünya eksik. Hissediyorum; kendimi bulacağım orada.

Bu işin duygusal kısmı var bir de. Mezuniyetin yani... Bu kadar senedir peşinden koştuğum için mi böyle yoksa dört yılda bitirsem de böyle mi olacaktı hislerim; boş, anlam bulamayan, acıtmayan, gıdıklamayan... Bilmiyorum.

Şimdi dua etme zamanı; yüksek lisansa kabul edilmek için. Siz de dua ederseniz müteşekkir olurum efem. Tabii ki gerekenleri yapıyorum; sadece duanın yeterli olmayacağını bilerek. Tevekkül ediyorum yani. Size de tavsiye ediyorum; strese birebir. İşte yedi(7) yıllık Öğrenim sürecinin bana kazandırdıklarından biri:)))))

Oldum olası sevdim trenleri...

2008-07-01T16:49:00.005+03:00

Daha ikinci sayfasındayım kitabın. Öncesinde doksan küsür sayfa okuduğum "rezalet" sonrasında mı böyle hissettim yoksa gerçekten ilham mı fışkırıyor bu kitaptan? Bu yaşlı kadın çok iyi mi biliyor bu işi? Sanırım öyle... Kendi deyimiyle "Dinozor", anlamış, aydınlanmış, farkına varmış...

Önce anılarını yazdığı kitabın fazlaca beğenilmesine ne kadar şaşırdığından bahsediyor; sonra başlıyor anlatmaya. Küçük mutluluklar... "Beş duyuya sahip olmak yeter" diyor; "gerisi gereksiz hatta engel olacak sıfatlardır" diyor. Daha ikinci sayfada kağıt ve kalemi aldırıyor elime. Yazıyorum...

Yolculuklarımda mümkün olduğunca tren kullanırım. İlk başlarda ucuz olduğu içindi, sonraları geniş koltuklar mest etti... Şimdi fark ediyorum ki çok daha fazla sebep var.

Başkent Ekspres'teyim. Uzun zamandır ilk kez gündüz yolculuk yapıyorum. İstanbul Ankara arası ise ilk kez... Hep Anadolu veya Fatih'i kullanırdım. Meğer ne çok şey kaçırıyor muşum? Ne kadar sevmesem de mecburen uyuyorum bir süre sonra gece yolculuğunda. Tüm manzara akıp giderken, tabi gece karanlığının izin verdiği kadarı manzaranın, ben horulduyorum. En büyük kayıp bu. Metabolizmanın zorlanması, "ya, bu tren de amma yoruyor ha." serzenişleri, ölü gibi geçen "sonraki gün", vs. de cabası...

Birilerini otobüs "sevda"sından vazgeçirip trenin büyülü dünyasına sokmak istiyorsanız Başkent Ekspres en iyi tercih. İnsanların en çok önemsediği ve genelde "Tren çok uzun ama..." şeklinde dile getirdiği yolculuk süresi meselesi için "Evet, tren uzun; ama altı buçuk saate Ankara'ya varıyor:)" şeklinde esprili bir cevap verebilirsiniz. Gün ışığı sayesinde, otobüsün otoban manzarası yerine, dağlar, tepeler aşarak; ormanlardan geçerek; yeşil, mavi, sarı'nın bin bir tonunu görerek yolculuk yapmanın insana vereceği derin hazdan bahsedebilirsiniz. Uykusuz, bitkin, haliyle bazen sinirli olabilen görevliler yerine gayet nazik görevlilerin servis yaptığı restoran vagondan, vagonun rahat koltuklu masalarından, şehirle neredeyse aynı fiyatlarından bahsedip son darbeyi yapabilirsiniz.

Evet, her tren otobüsten konforludur. Koltukları geniş, tuvalete sahip, yürümeye müsaittir tren. Restoranı da var; daha ne olsun?

Kabulümdür, biraz tıkırdar, azcık sallanır; ama yolculuktan zevk almak isteyen için ninnidir, beşiktir bunlar.

Teknoloji çağının getirdikleri de var tabii ki: Priz vardır vagonlarda; öyle bir tane değil, iki koltuktan birinde... İnternet vardır bazılarında; kablosuz olandan.

Son zamanlarda fazlaca kaza haberleri çıksa da medyada, risk otobüsle karşılaştırılamayacak kadar düşüktür. Güvenlidir yani.

Ucuzdur da aynı zamanda. Bunca artıya rağmen ucuzdur yine de: en lüks tren en ucuz otobüsten daha ucuzdur. Yataklı vagonu saymıyorum tabi.

Kuşetli vagonları vardır bir de: kompartımanın içinde yatağa dönüşen koltuklar... Dört kişilik kompartımanlar, eğer arkadaşlarınızla iseniz olağanüstü eğlenceli olur, yalnızsanız da olağanüstü rahat...

Keşke gerçekten "demir ağlar"la örülse yurdumun dört bir yanı.

Okumak istiyorum, sabırsızlanıyorum. Yazma isteğime baskın hale geliyor okuma isteğim. Ben geri dönüyorum "Bir Dinozorun Gezileri" ne...

30.06.08 / 13:08 / Başkent Ekspres

Rastgele yazılar #01

2008-05-15T23:40:00.004+03:00

Rastgele bir harfe basacağım ve onunla ilgili aklıma ilk gelen kelimeyi yazacağım. Sonra da o kelime hakkında yazacağım tamamen doğaçlama. Hadi bakalım, rast gele...

t,
takas,

Değiştirmek lazım olmayanı lazım olan ile; sana yaramayanı ona yaramayan ile. Ben de takas etsem kalbimi başka bir organ ile; işime yaramıyor şu aralar nasıl olsa. Ne alabilirim acaba kalbimin yerine?

2008-05-15T00:22:00.003+03:00

Yalnızca ekranın ışığı ayırıyor beni karanlıktan. Sağa sola çarpmamak için yeterince aydınlık olan odam bir şeyler okumak için karanlık. Yemek yemek mümkün bu ışıkta ama yapmak değil. Zaten odam, yemek yapmak için uygun mekan da değil.

İşte hayatım tam da böyle bu aralar. Tam da bu kadar aydınlık.

Evet, sıkıntıda değilim, trafik sıkışık değil, ama zevk de alamıyorum Porsche'umdan. Üstü açık arabamda, saçlarımı okşatacağıma rüzgara, güneşe kavurtuyorum kendimi...

İşte hayatım tam da böyle bu aralar...

2008-02-10T22:58:00.001+02:00

Neden hayat bu kadar boş geliyor bazen?
...ve neden soru sormak bile sıkar insanı?

Sence delilik sayılır mı sıkılmanın eğlenceli gelmeye başlaması?
...veya delirmek, sıkılırken eğlenmek diye açıklanabilir mi?

Çelişkiler ilerlemenin en kestirme yolları mıdır,
yoksa en büyük ayak bağları mı?

Zaman neden bu kadar izafi?
...ve neden geçmiyor bu aralar?

Yastığımdaki bu koku çok mu tanıdık?
Yoksa "biz" yalnızlığa mı alıştık?

onurCUK

Hayal...

2007-12-03T17:41:00.000+02:00

Hadi hayal edelim beraber.

Gözümüz bağlanmış, ışık sızıyor hafiften. Duyduklarımızla bir sonuca varalım desek; yalnız rüzgar ve onun üşüttüğü yaprakların sesi. Bir de bir ucu elimizi bağlamış diğer ucu eline sarılmış olan ipi çekiştiren adamın ayakları altında ezilen otların... Burnumuza başvursak; ballı, şekerli bir koku. Sarı renkli adını bilmediğim o çiçek. Bir sonuca varamayacağız anlaşılan.
Yola çıkalı bayağı oldu. İpin sürekli çekiştirilmesinden geç kaldığımız anlaşılıyor.

-Hayal ede ede kaçırıldığımızı mı hayal edeceğiz?
-Sabır yahu.

Gözümüz ve ellerimiz bağlı olmasa zevk alacağız aslında ama... Olsun bir bildiği var elbet. "Bana güven ve yolculuğun tadını çıkar." dememiş miydi ipi çekiştiren? Sabredelim bakalım.

Belli ki güzel yerlerden geçiyoruz. Bir de görebilsek.

-Evet, bir de görebilsek.
-Bölme ikide bir.

Hiç konuşmadı yol boyunca ipi çekiştiren. Acaba nasıl biri? Sesi tok ve güven vericiydi ama...

"Dur." diyor ve duruyoruz.

-Pişt, hayal etmeye devam ediyor musun?
-Evet, maalesef.
-He, iyi.

"En sevdiğin sayıya kadar say ve aç gözlerindeki bandı." diyor.

Bir, iki, üç,... İyi de en sevdiğimiz sayı kaç ki? Bilmiyoruz.

Anlıyoruz, gerek yok saymaya; o çoktan gitti. Açıyoruz bandı.

Gözlerimiz kapalı hala. Yine kulaklarımızı yokluyoruz; ufak bir faklılık var. Sanki dalga sesi bu... Ama uzak. Burnumuz sarhoş olmuş o tatlı kokudan. Biraz zorluyoruz; alıyor denizin tuzlu kokusunu. Evet deniz... Ama uzak.

İnatla açmıyoruz gözlerimizi. Oturuyoruz olduğumuz yere. Biraz daha dinliyoruz, biraz daha kokluyoruz. Ellerimizi de çözmüşüz. Toprağı okşuyoruz. Çimenleri karıştırıyoruz; "o"nun saçlarını karıştırırmışcasına.

Şimdi nereden de çıktı "o"?

Rüzgar hızlandı. Sesler arttı, deniz daha yakın sanki. Etrafımızdakiler tepki veriyor "o" aklımıza gelince. Koku değişiyor. Denizin kokusu daha ağır basıyor artık; tuzlu tuzlu. İçimizden bir şeyler "Kalk ve yürü. "O"na yürü." diyor. Rüzgar arkadan esmeye başlıyor içimizdeki sesi duymuşcasına, onaylarmış gibi...

Gözlerimiz hala kapalı, açasımız da yok açıkçası.

Kalkıyoruz. Yürüyoruz. Yavaş yavaş da olsa huzur yayılıyor içimize. Rüzgar yavaşlıyor ama hala arkadan esiyor. O tatlı koku geliyor yine burnumuza.

İpi bırakmamışız, sürüklüyoruz arkamızdan. Düşünüyoruz ipi çekiştireni, söylediklerini.

Huzur dağılıyor birden içimizdeki. Rüzgar hızlanıyor yine. Duruyoruz, korku alıyor yerini huzurun. Duruyoruz.

Neden inat ediyoruz bilmiyoruz ama gözlerimiz kapalı hala.

Rüzgar iyice hızlanıyor, itiyor ciddi ciddi. Denizin sesi de iyice artmış. Bir kaç adımla bu kadar yaklaşmış olmak garip geliyor.

Artık vakti geldi gözlerimizi açmanın diye düşünüyoruz. Tekrar korkuyoruz. Açıyoruz gözlerimizi.

Tek duyduğumuz ses kalp atışımız. Nedeni her şeyin birden sessizleşmesi mi yoksa kalp atışlarımızın her şeyi bastıracak kadar gürültülü olması mı bilmiyoruz.

İp yok. Rüzgar da esmiyor. O sarı çiçekler de yok etrafta. Yerde çimen yok. Toprak bile değil yer; beton. Ama deniz var; hem bir adım hem 60 metre aramızdaki mesafe.

Sağda Çengelköy solda Bebek. Meğer İstanbul'u dinliyormuşuz gözlerimiz kapalı. Yavaş yavaş dağılıyor zihnimizdeki sis. "O"nun gittiği gün bugün. "O"nun gittiği yer burası.

-Hayda. İntihara bağladı bak şimdi de.
-Dur iki dakika.

Şaşkınlık yerini hüzne bırakıyor. Bant, sarı çiçek, çimen... Hepsi anlamlanıyor birden. O fotoğraf geliyor gözümüzün önüne; saçında "o"na çok yakıştığını düşündüğümüz bant, elinde sarı çiçekler, uzanmış çimenlere... "O"nu son görüşümüzde çektiğimiz fotoğraf.

-Ben yokum daha fazla.
-Aaa, neden?
-Hayal edelim deyince güzel bir şeyler hayal edeceğiz zannetmiştim ben de.
-Ben de. Ama mutsuzum bu aralar biraz herhalde. Böyle gelişti hayal.
-Tamam sen hüzünlendir kendini de benim havamı ne bozuyorsun?
-Kusura bakma. Dur mutlu son uydurayım hemen.
-Yok istemez. Uyduruk olur senin de dediğin gibi.
-Eee, neyse böyle de bitebilir aslında.
-Olabilir.
-Bitti o zaman.

Başlık bulamadım, gerek de yok zati...

2007-12-03T16:26:00.000+02:00

Pencereden dışarı bakıyorum...
Soğuk, hareketsiz, boş...
Dışarı çıkasım geliyor çok fena, bozasım bu manzarayı.
Soğuğu da severim zaten, bilen bilir.
Üşengecin önde bayrak taşıyanıyım aynı zamanda; bunu da bilen bilir.
Camı açayım bari.
Ohhh, buz gibi Ankara havası; biraz kirli ama güzel. Soğuk çünki:)

Sokağa hayat geldi birden; arabalar, insanlar...
Annem de gelir birazdan, "kapat oğlum pencereyi. Delirdin mi? Bu soğukta..." demeye.

Kapattım. Ezan okunuyor, müziği de kapatalım.

Geldi annem:) Yemeğe çağırıyor. İyi ki kapattım camı:)

Hayat bir "Anagram"a benziyor; fark ettiniz mi?

2007-12-03T16:15:00.000+02:00

*Anagram: Karışık harflerden anlamlı bir cümle oluşturma bulmacası...

Bazen hiç çözesi gelmiyor insanın, bazen de ölüyor meraktan. Çözesi gelmeme havası hakim bende bu sıralar.

Aşk...

2007-11-20T23:38:00.000+02:00

Aşk, "sen" ve "ben" deki "s" ve "b" leri atıp "en" lere ulaşmaktır...

:...(

2007-11-05T01:18:00.001+02:00

Ağladım bu gece.
İzlediğim filmin ardından ağladım.
Film acıklı olduğundan değil; 300 Spartalı.
Hatırlattıklarından dolayı ağladım.
Kalbim sadece kan pompaladığı için...
Özlediğim için...
Ağladım bu gece.

yazılamayan gezi yazısı...

2007-10-11T01:00:00.000+03:00

offfff offff, hayat öyl bir hal aldı ki bu aralar...

Bir ara yazacam, ama yakın bir ara olduğunu zannetmiyorum...:(

Bu sefer tamam demiştim...

2007-10-11T00:44:00.000+03:00

Kızıl, dalga dalga saçların,
    Heveslendirmişti teninin rengi
        süt beyaz olmaz diye çocuklarım,
            O pamuksu, o sıcak dokunuşların...

Etkilemişti dinlediğin müzikler,
    Hayata bakışın,
        Onca entellektüalite arasında
            dine inanışın...

Tamam demiştim buldum işte,
    Varmış Onur'un dişisi de...

Ama ne yazık, girdi araya mesafe,
    Dayanamadı canan canı beklemeye...

                                                            onurCUK
                                                               05:05
                                                          10-10-2007

kalpler de isyan eder...

2007-10-11T00:39:00.000+03:00

Kalbim "Kan pompalarım, gerisine karışmam artık!" dedi; kimse üstüne alınmasın, kalbimin densizliği...

Pusulası tek yönü göstermeyenlerdenim ben de...

2007-09-07T10:43:00.000+03:00

   Niyet Ankara'dan kalkıp Artvin'ne gitmek ve Ankara'ya geri dönmekti en başta. Ama gezinin aldığı hali şöyle özetleyebilirim; Ankara, Artvin, Trabzon, Ankara, Sakarya, İstanbul... Burdan artık Ankara'ya dönüş var hesapta ama belli olmaz tabi...

   Gezi yazısına başlamadım daha. Öncelikle eve gidip birazcık dinlenip fotoğrafları ayıklamam lazım. İşin uzunluğunu şöyle özetleyebilirim; 2MP ile çekilmiş yaklaşık 3GB fotoğraf(yaklaşık3500 tane falan yapıyor:)) ve 4-5 saatlik de video...

   Bu gezi üzerine yazılacak ve gösterilecek çok şey var. Sabırsızlanıyorum...

Pusula Artvin'i gösteriyor...

2007-08-05T09:54:00.000+03:00

Benim memleket, babaocağı Artvin/Hopa, anaocağı da Artvin/Arhavi... Gurbetçiyiz biz de birçokları gibi ve memleket yazları gidilen, özlem giderilen yer. Bu yaz da gidiyoruz. Yolculuk bugün 15:30 da başlıyor.

Maalesef bu gezinin en sıkıntılı kısmı yolculuk. Ankara'dan yaklaşık 16 saat sürüyor şehirlerarası otobüslerle. Yeni bitirilen ve sahillerin tam anlamıyla anasını ağlatan otoyol sayesinde 2 saat kadar kısalmış herhalde. Ama hala uzun.

Köye en son gidişim 2004 yazıydı. O zamanlar kameram falan yok tabi. Ama bu gezi hem kameramın oluşu hem de memlekete bakışımın değişmesi sebebiyle gayet araştırmacı modda olacak:J)

Yeşil baskın fotolar ve dilim döndükçe anlattığım maceralarla karşınızda olacağım. Orada net bulduğumda veya 1 ay sonra döndüğümde gözünüzün gönlünüzün açılmasına yardımcı olacaklar o fotoğraflar:J)

Şimdi son toparlanmalar için kaçar ben.

Hadi bana iyi yolculuklar...:J)

İstanbul macerasının sonu...

2007-08-04T09:34:00.000+03:00

Bir yılı dershane altı yılı üniversite olmak üzere hayatımın son yedi yılını İstanbul'da geçirdim. Acı tatlı anılarım oldu(bu söylem de hep bir gülümseme oluşturur yüzümde:)). Astronomi ve Uzay Bilimleri bölümlerinin ününü duyanlarınız vardır; girmesi kolay çıkması zor bölüm... Aynen öyle oldu bana da. Gayet kolay, hiç sallamadan girdiğim bölümden gayet yırtınarak çıkamıyorum. Evet, hala çıkamadım. Üç adet dersim kaldı mezuniyete; Analiz III(3. dönem), Fizik II(2. dönem), Yıldızlararası Madde(8. Dönem)... Bu derslerin kalış hikayelerine girmeyeceğim, daha sonra kitap olarak yayınlanacak kadar materyal var çünkü:) Hele son dönem FizikII ve Yıldızlararası Madde'nin nasıl kaldığına hiç girmeyeceğim; sinirlerim tepeme fırlar...

Olayların böyle gelişmesine pek de memnun olmadım tabi. Memnuniyetsizliğimin birçok sebebi var; yaş oldu 24, daha askerlik var, e borçlar malum vs. Bir de bunlara babamın "Şimdi senin orda kalman için bir sebep yok. Gel Ankara'ya, yanıma da masraf olma bari." sözleri eklenince tadından yenmez, sıcaktan yanına da yatılmaz bir durum çıkıverdi ortaya. İstanbul macerası sona ermiş, sorumluluklar omuza binmekle kalmamış tepinmeye başlamış ve üstüne üstlük de tüm bunlar tam da gönül İstanbul'da kalmayı hiç bu kadar istemezken, can cananını bulmuşken olmuştu:..( Hayat bazen çok zorlayıcı olabiliyor...

Velhasıl kelam kalp ağırır, omuzlar çürür, dalgaya alınmanın verdiği ruh dengesizliği de cabasıdır şu aralar benim buralarda...

Tam Güneş Tutulması Nedir?

2007-07-26T16:14:00.000+03:00

II. Amatör Astronomi Sempozyumu 2007 ye poster bildiri olarak sunduğum çalışmamın başlığı bu; "Tam Güneş Tutulması Nedir?". 29 Mart 2006 Tam Güneş Tutulmasında Ilıca/Manavgat/ANTALYA'da kendi çektiğim fotoğraflarla hazırladığım, tutulmanın ne olduğunu ve nasıl fotoğrafladığımı anlattığım poster ahanda şu;

Her hakkı açık ve de seçiktir. İsteyen istediği gibi kullanabilir; ister bastırıp odasına asar, ister çevresine ben yaptım diye hava atar, isterse eğitim amaçlı dağıtır. Tek bir şeyin izni yok; satış. Kısacası satmayın da ne yaparsanız yapın. Ha oldu da sattınız, bari bana da bişiler yolayın:J)

NOT: Tabi burdaki kopya gayet kalitesiz. Eğitim amaçlı bastırmak isteyen olursa( başka amaçla da olur da adetten böle yazıom) kaliteli halini yollayabilirim.

BeyaZCücE nedir? Hakkında bildiklerinizi maddeler halinde yazınız.

2007-07-23T19:13:00.000+03:00

Beyazcüce kısaca şöyle tanımlanabilir; evriminin son safhalarında(patlamadan önce yani) 0.8 ile 1.44 Güneş kütlesi arasında kütleye sahip yıldızların patladıktan sonra dönüştükleri gök cismi. wikipedi sayfası

Evet beyazcüce bu fakat BeyaZCücE başka bişii;

a)Bir astronomi topluluğudur.
b)Garip bi şekilde yarı-profesyoneldir.
c)Şu an bu cevapları veren "cüce" maddelerden sıkılmıştır.

Madde saçmalığına bir son verelim.

BeyaZCücE, geçen seneki Ulusal Astronomi Kongresi sırasında, değişik üniversitelerin astronomi kulüplerinin beraberce "bişeyler" yapmak amacı ile kurmaya çalıştığı, bayağı muhalefet gördüğü, sonunda birkaç azimli, istekli, sonuçları kestirebilen öğrencinin hayata geçirdiği bir proje gurubudur.

Grup elemanlarının herbiri bir cüce ismi almıştır. Daha doğrusu diğerleri tarafından bu isimler takılmıştır. Genel olarak üyelere cüceler denir.

Astronomi öğrencisi olan "cüce"lerin tamamen bencilce kendilerini geliştirmek, diğerlerinin bilgilerini sömürmek; sömürüleceğini anlayanların da diğerlerini de sömürülebilecek seviyeye getirmek amacıyla oluşturduğu gurup, çekirdek bir tayfanın doğal seleksiyonla(natural selection u daha güzel, tam olarak türkçeleştirebilen varsa söylesin, sevmiyorum "seleksion" demeyi) öne çıkması ve gurup ilişkisini dostluğa çevirmesiyle bambaşka bir oluşuma dönüşmüştür. Bu oluşumu merkezde astronomin olduğu, gezi, kamp, bilimsel araştırma, müzik gibi gezegenlerin de yörüngelerde dolandığı bir sosyal sistem olarak tanımlayabiliriz. Gezegen sayısı cücelerin ilgi alanlarıyla sınırlıdır ve zamanla keşifler gerçekleşecektir.

Şimdi bu sıkıcı "tanımlama dili"ni bırakayım da daha fazla içimiz bayılmasın.

Tamam, BeyaZCücE böyle birşey. Peki cüceler kim?

(sıralama tamamen benim keyfime göredir. İtirazı olan varsa ses çıkarmasın; sallamam:))

Onur ŞATIR(ben) nam-ı diğer becerikli cüce
Utku DEMİRHAN nam-ı diğer pamuk prenses:) "cüce ismi yok bu daha güzel"
Burcu ÇOBAN nam-ı diğer mızmız cüce
Emir DEMİRCİ nam-ı diğer çizgifilmci cüce "ben şimdi taktım bu ismi, kesin beğenir"
Aziz KAYIHAN nam-ı diğer sakallı cüce
Hande TAMER "cüce ismi yok daha"
Neşe KÖKLÜ nam-ı diğer ödlek cüce
Özgür ALTUN nam-ı diğer neşe'li cüce
Zeynep AVCI nam-ı diğer bonus cüce
Serkan YILDIZ nam-ı diğer neidüğübelirsiz cüce
Orkun GÖKÇEOĞLU nam-ı diğer bizanslı cüce "bunu da şimdi ben taktım, oylamaya sunarız"

Çekirdek tayfa bu. Başka arkadaşlar da var tabi. Onlar doğal seleksiyonun çetrefilli yollarındalar daha. Labirentlerden çıkabilenler de çekirdek tayfaya dahil olup törenle cüce isimlerini alacaklar:) Ya işin geyiğindeyim tabi. Başlarda da söylediğim gibi herşey doğal seleksiyonla işliyor bu gurupta.

İşte BeyaZCücE buna benzer birşey. Diğer cücelerden birşeyler eklemek isteyen veya külliyen beğenmeyen olursa onlar da kendilerince anlatsınlar. Benim gözümde buyuz arkadaşlar:)

Düzeltme: Tüm cüceler astronom değillerdir. Bir adet mühendis cücemiz vardır. Başka astronom olmayan cücelerimiz de olmak üzeredir. Unutulan bu bilginin duygusal hasar yarattığı şahıslardan özür dilenir ve bu özrün o hasarları gidermesi temenni edilir...

BeyaZCücE; yakında...

2007-07-19T15:00:00.000+03:00

Nedir, ne yapar, tadı nasıl gibi sorulara yanıtlar daha sonra tarafımdan verilecektir; heyecen yapılmaya...

Amatör Astronomi Sempozyumu sebepli İstanbul toplantısı sona yaklaştı. Zeynep eve, Aziz ve Utku(umut) TUG(Tübitak Ulusal Gözlemevi)ne yollandılar geçen birkaç gün içinde. Emir'i de yarın yollayacağız.

Bugün son grup etkinliğimiz "Transformers izlencesi"ni yapacağız ve bir toparlanma daha son bulacak. Kadro; onurCUK, Orkun, Hande, Serkan ve grubun gülü Emir:J)

Film değerlendirmesi, BeyaZCücE hakkında açıklama ve toplantı geyikleri önümüzdeki günlerde...

Hayde güle güle...

özlem...

2007-07-10T13:49:00.001+03:00

kutu kutu pense
elmamı yerse,
arkadaşım Gökay,
dünyaya dönse...

Çift Yıldız sınav sonucuyla ilgili...

2007-07-04T00:56:00.001+03:00

Hani daha önce yazmıştım 50 aldığımı. Bakalım harfli notum ne olacak da demiştim. Hatta bana kalırsa CC gelir diye de eklemiştim. Halt etmişim ben. F gelmiş. 50 ile nasıl F gelir diyen varsa listede sınava girmemiş görünüyorum. Hiç not yok adımın karşısında yani.

Bir arkadaştan not almak için gitmiştim okula bugün. Öğrenci işlerine gideyim de Fizik 2 açıklanmış mı bir bakayım demiştim. Ben notlar arasında Fizik 2 yi ararken Çift Yıldızları gördüm. Bir de baktım F. Dellendim tabe. Öğle yemeğinden dönmesini bekledikten sonra bizim bölümün memuruna anlattım durumu. O da "elyazısıyla yazılmışsa hoca yazmış, göndermiştir bize" dedi. El yazısıyla yazılmıştı. Hoca da okulda yok. En iyisi bizim sekretere gideyim de numarasını alayım dedim ve fen-bölüm arası gidiş geliş sayımı bir tane daha arttırdım. Sekreter de "Türker Hoca kaza geçirdi, bir süredir gelmiyo" demesin mi?

Neyse sıkıldım, daha fazla uzatamayacağım. Aradım hocayı evinden, geçmiş olsun diledim. O da "Notları ben yazmadım, okulda yoktum. Olmuştur bir yanlışlık. Yarın sınav var zaten, gel hallederiz" dedi.

Böyle şeyler benim başıma gelir zaten.

Yavaştan sinyal veriyorlar: Okuldan gitmeyi hayal edersin ancak, takacaz bişiler giderayak...

Bir kredi kartı hikayesi... 2 -citikartın iptali-

2007-07-01T17:05:00.000+03:00

    Gün geldi bir kartımın borcu bitti. Sonunda bu kartı kapatabilecektim. Bu kart CitiBank'ın kredi kartıydı.

    E-postamda son ekstremi gördüm. Borç hanesinde "0 YTL" ibaresini görmenin vereceği hazzı düşünerek açtım postayı. Bir de ne görsem; 9,56 YTL borç... Hemen açıklama kısmana baktım ve uzun zamandır kullanmadığım ve borcu bittikten sonra da "ya kapatırım bi'ara..." diyerek kapatmadığım kartıma 10YTL yıllık kart aidatı tahakkuk ettirilmiş. Hemen bankayı aradım aklımın bir yanından "o" düşük ihtimalin gerçekleşeceğini ve kendimi tutmamı, gülmememi söyleyen içsesim eşliğinde.

    Bir Süre Önce...

    MeSeNe sohbeti özeti:

onur: aaa sen citibankda mı çalışıyon?

canan: evet nie ki?

onur: benim kart var. borcunu bitirip kapatacam da.. öle şaşırasım geldi:D

canan: :D ben o departmanda çalışıyorum. aradığında benim çıkma olasılığım var:D

onur: hadi canım. olmaz artık o kadar. bu tesadüf bizim limiti doldurmuştur...

    şimdiki zaman...

    Uzunca bir süre sesli yanıt sistemiyle boğuştuktan sonra nihayet bir insana bağlanabilmiştim. Haliyle "kartınızı kapatmak istiyorsanız ...yı tuşlayın" diye bir menü yoktu sistemde. Karşıma çıkan hanfendiye kartımı kapatmak istediğimi söylediğimde, bu konuyla ilgilenen arkadaşların mesai saatleri içinde çalıştıkları ve o saatlerde aramam gerektiği cevabını aldım. Aslında bunu biliyordum. Ama "aidat" celallenmeme sebep olmuştu.

    Ertesi gün öğleden sonra aradım bankayı aynı heyecenla. Sırasıyla "sesli yanıt sistemi" ve "konuyla ilgisi olmayan müşteri temsilcisi" ni geçtikten sonra sonunda kart kapatma departmanına bağlanabiliyordum. Bir kaç kere çalan telefon açıldı ve,

- Buyrun, ben Canan. Nasıl yardımcı olabilirim?

    Yeni tanıştığım arkadaşım yakın zamanda arayacağım bankada çalışıyor ve ben aradığımda da karşıma o kadar insan arasından o çıkıyor. E, komik tabi. Gerçi işime yaradı; İkna çabaları gülme sınırına kadar sürebildi. Şu da bir gerçek ki karşımdaki görevli ne kadar ikna edici olursa olsun ben o kartı kapatacaktım. Şimdi sıra YapıKredi'den biriyle tanışmakta. Belki o borcumu kapatmama da yardımcı olur:J)

Bir kredi kartı hikayesi...

2007-06-27T15:36:00.002+03:00

    Uzun bir zamandır kredi kartı kullanıcısıyım. İlk dönemler gayet bilinçli bir kullanıcı profili sergiliyordum. Yaptığım harcamaları eve geldiğimde not alıyor, sliplerle beraber harcama miktarında nakit parayı da bir kenara koyuyordum. Hesap özeti geldiğinde o paraları bankaya yatırıyor ve bir sonraki döneme borçsuz giriyordum. Bu bayağı bir süre böyle devam etti. Sonraları bankalar beni alt edemeyeceklerini fark ettiler ve değişik çözümler üretmeye çalıştılar. Bir kaç başarısız denemeden sonra onları başarıya ulaştıracak silahı bulmuşlardı; Taksitli alışveriş...

    Taksitli alışveriş benim hoşuma gitmişti. Ama bir sorun vardı; benim sistemime uymuyordu. Kenara ayırmam gereken para alışverişin tamamıydı. Ama bu da taksiti anlamsız kılıyordu. Sadece taksiti ayırdığımda ise dönem sonunda borcum sıfırlanmıyordu. İlk başlarda aldırmadım buna. Ufak taksitler üstesinden gelinemeyecek sorunlar yaratmıyordu. Sonraları taksitlerin miktarları büyüdü. Ama bunula da başa çıkabiliyordum. Çünki taksit toplamının aylık gelirimi geçmemesine dikkat ediyordum. Tabii ki geçimden arta kalan kısmını. Evet sistem hala çalışıyordu. Ama taksitler gelirim kadarken, tek çekimden kaynaklanan borçları hangi parayla ödeyecektim. İşte o zaman "asgari ödeme" silahıyla karşıma çıktılar. Bir kez daha tuzağa düşmüştüm. Ama hala dönülmez noktaya hayli uzaktım. Bankaların yapacakları bişey de kalmamıştı. Onlar kara kara düşünürken ben kendi kuyumu kazmaya başladım istem dışı; kart gerçekten gerekli olmuştu. Gereklilik konusu bana kalmakla beraber gerçekten o harcamaların yapılması gerekiyordu. Taksitler ve birikmiş borçlar olmasa bu harcamalar beni sona bir adım bile yaklaştıramazdı. Zamanla üstesinden gelinebilirdi. Ama taksitler ve birikmiş borçlar ve de üstüne gelen bu zorunlu harcamalar beni "asgari ödeme"nin tutsağı yapmıştı. Borcun başımdan aştığı dönemlerde değişik kartlara yaptığım toplam 600 ytl civarındaki "asgari ödeme"lerin 100-130 ytl si faiz iken bu borç nasıl kapanacaktı? İşte bu soruya uzun zaman cevap bulamadım. Parayı nerden bulduğum da ayrı bir muammaydı zaten. İnanın şimdi hatırlamıyorum. Bir şekilde çevirdim çarkı, Türkiye'de yaşamanın ve memur bir babanın çocuğu olmanın getirdiği olağanüstü bir yetenekle... Borçlar yavaş yavaş erimeye başladı. Arada babadan alınan takviyelerle, arada ekstradan çıkan özel derslerin gelirleriyle, arada haladan gelen "hızır yardımları"yla ağır ama istikrarlı bir şekilde eriyordu borçlar.

    Gün geldi bir kart bankamatik tarafından alıkoyuldu. Bankayla olan uzun görüşmeler sonucu öğrenci kartımın kapatıldığını, istersem yeni bir başvuru ile normal bir kart verileceğini öğrendim. Bu bir fırsattı ve ben kullandım. Tabii ki başvuru yapmadım ve kartın birinden kurtulmuştum. İçindeki 5 ytl kadarlık bir borcu kapattıktan sonra İş Bankası ile vadesiz bir hesaptan başka hiçbir bağım kalmamıştı.

    Gün geldi bir kartımın kullanım süresi doldu. Yeni bir kart için yapılan uzun görüşmeler sonunda 23 yaş dolduktan sonra öğrenci kartlarının kapatıldığını, istersem yeni bir kart için başvurabileceğimi öğrendim. Yine fırsat kapımı çalmıştı. İstemediğimi fakat kartta borcumun bulunduğunu söylediğimde kartı kapattıktan sonrada borcu ödemeye devam edebileceğimi ve borç bitince de hesabı kapatacaklarını söylediler. Kabul ettim ve bu borç da bitmek üzere.

    Gün geldi bir kartımın borcu bitti. Sonunda bu kartı kapatabilecektim. Bu kart CitiBank'ın kredi kartıydı.

    Bu kartın kapatılış hikayesini de sonra yazarım artık. Gerçi biraz arkası yarın gibi oldu ama sıkkıntılar geldi bana bu sıcakta bilgisayar başında:J)

Çift Yıldızlar sınav sonucu...

2007-06-27T15:25:00.000+03:00

Evet sonunda açıklandı sınav sonucu. Sınav sorularını ve benim verdiğim cevapları daha önce yazmıştım. İşte o kağıt 50 puan aldı. Evet çok hoş bir not değil. Ama beni hayli memnun eder. Çünki 40 bana yeter nottu. Dersi geçtim. Hangi notla geçtiğim belli değil daha. Benim tahminim CC veya CB gelebilir. Gerçi en yüksek ikinci not. Benim üstümde bir tek 55 var. E bizde çan eğrisi sistemi de var. Ama öğrenci sayısı az olduğunda ve notlar çok düşük olduğunda hocalar "ince ayar" yapabiliyor. Bu sebeple de en fazla CB gelir bence. Ama belli olmaz BB de olabilir. Amaaaan, ne gelirse gelsin umrumda değil. Geçtim ya, yeter bana...:J)

Karar ver çocuk!!! (şiirimsi)

2007-06-16T19:50:00.000+03:00

Karar ver çocuk!!!

Yalnız olmakla yanlış olmak arası bir yerdeyim,
Kendim olmakla pes etmek arası...
      Kapılmak akan nehre
      Ya da dal olmak yitmek istemeyenlere...

Bir tek ben miyim gören şelaleyi,
Yoksa kaçırıyor muyum eğlenceyi;
      Çarpmadan önce aşağıdaki taşlara
      Zevk verecek bir kaç saniyeyi...

                                                                             onurCUK
                                                                         5.3.2007, 21:22

6.adım-a durumu...

2007-06-14T12:00:00.000+03:00

Dün ilk finalim vardı; Çift Yıldızlar. Sınav sonrası yazacaktım aslında ama acayip üşünesim ve tembellik yapasım geldiğinden üşendim ve tembellik yaptım:)

İçses: Haydi yaz yaz. Başlatma girizgahına:p

En sevdiğim ve bolca kullandığın "neyse" kelimesi imdadıma yetişsin de ben de yazıya başlayayım bari:) Neyse ben anlatayım...

"Tipik öğrenci halleri..." adlı yazıda sıraladığım maddeler aynen gerçekleşti ilk sınavım öncesi ve sonrası. Sınav sonrasını "6.adım" ve "6.adım şöyle de olabilir" diye iki kısımda incelemiştim. Ben "6.adım" şeklinde yani "galiba geçerim" havasında çıktım sınavdan. Her ne kadar içime sinerekten "çalıştım" diyemesem de sorular beni çok zorlamadı. Klasik bir Türker hoca sınavıydı; dört asıl soru ve bunların a'sı, b'si, d'si... Ben üçtanesini yaptığıma inanıyorum. Birazdan soruları ve benim yaptığım çözümleri yazıcam. Notlar açıklanınca da belli olacak akkoyun karakoyun. Lafı sündürmeden sorulara geçeyim.

Not: Aşağıdaki resimlerin büyük, kaliteli, okunabilir, bakmadan yanında yatılabilir halleri için üstlerine sağ tıklayıp "yeni pencerede aç" veya "yeni sekmede aç" veya varsa "bu sayfayı kaybetme de nasıl açarsan aç" demek gerekiyor.

13 Haziran 2007

2006-2007 BAHAR DÖNEMİ
ÇİFT YILDIZLAR YARIYIL SONU SINAV SORULARI

SORU 1: Aşağıdaki konuları kısaca açıklayınız. a) Doppler olayı. b) Evre (faz). c) Örtençift yıldız türlerinin adlarını ve varsa alt sınıflarını yazınız. d) Eliptik bir yörüngede büyük eksenin görüm doğrultusunda ve görüm doğrultusuna dik olduğu durumlardaki ışık eğrilerini çiziniz. e) Aşağıda verilen iki çeşit çift yıldız yörüngelerine karşılık gelen hız eğrilerini çiziniz.

SORU 2: a) Roche modelini bir şekille açıklayarak Roche lobunun yarıçapını veren bağıntıyı yazınız. b) Işık eğrisini etkileyen faktörleri yazınız.

SORU 3: Yörüngesinin dışmerkezliği 0.3, radyal hız eğrisinin yarı genliği 50 km/s ve Ó(ascii 224 kodunun alfa olması gerek ama bu salak şey çıkıyor.)=60 km/s olduğu bilinen bir çift yıldız bileşeninin periastron geçişindeki hızını hesaplayınız.

SORU 4: Periyodu 100 yıl olan bir çift yıldız yörüngesinin yarıbüyükekseni 1".5 dir. Yıldızlardan birinin kütlesi 1.5 Mgüneş , görünen kadiri 10 ve mutlak kadiri 5 olduğuna göre diğer yıldızın kütlesi ne olur?

Benim cevaplarım:

CEVAP 1: a)Doppler olayı: Herhangi bir cismin spektrumundaki çizgilerin, cismin radyal(dikine) hareketine bağlı olarak kırmızı veya mavi dalgaboylarına kayması olayıdır. Cisim gözlemciden uzaklaşıyorsa çizgiler daha büyük dalgaboyuna yani kırmızıya, yaklaşıyorsa daha küçük dalgaboyuna yani maviye kayar. Bu çizgilerin olmaları gereken dalgaboylarından sapma miktarlarından radyal hızları bulunabilir.
{ (değişim miktarı/olması gereken dalgaboyu)=(cismin hızı/ışık hızı) }

b)Evre(faz): Örten çiftlerde periyot'un başlagıcına "0" bitişine "1" dendiğinde sitemin hangi aşamada olduğunu belirten ifadedir. Örneğin periyodu 10 gün olan bir sistemde periyot başından tam 4 gün geçmiş ise Evre 4/10=0.4 tür.

Bir örten çift sistem için zamana göre parlaklık grafiği bize ışık eğrisini verir. Bu eğrinin x-ekseni zaman olduğundan sonsuza gidiyor. Periyotla tekrar eden parlaklık değişimleri "evre"ye göre çizdirildiğinde çok daha kullanışlı hale gelir.

c)Örten Çift Yıldız türleri:
    I-Algol türü Ö.Ç.Y.
   II-ß Lyrae türü Ö.Ç.Y.
  III-W Uma türü Ö.Ç.Y.
   IV- RS CVn türü Ö.Ç.Y. (ben bunu unuttum sınavda:()
    V-Kataklismik Çift Yıldızlar
       a-Nova
       b-Tekrarlayan Nova (bu da aklıma gelmedi)
       c-Cüce Nova(bu da yok)
            i-U Gem
           ii-SU UMa
          iii-Z Cam
       d-Nova Benzeri Yıldız(bunu yazıp yazmadığımı hatırlamıyorum:))
          i-UX UMa
         ii-Anti-Cüce
        iii-DO Her
        iv-AM Her
         v-AM CVn
    VI-Simbiyotik Yıldızları
  VII-X-Işın Çiftleri

d)

e)
CEVAP 2: a)Roche modeli ve Roche Lobu'nun yarıçapı:
b) Salaklığıma doymayayım ben. Bu soruyu görmedim. Hem vallah hemi de billah. 12,5 puandan olduk göz göre göre.

ahanda cevap:

I-Göreli yörüngenin şekli
II-Çift yıldız bileşenlerinin büyüklüğü
III-Yörüngenin büyükekseninin görüş doğrultusuna göre durumu
IV-Bileşen yıldızların parlaklıklarının oranı
V-İki yıldızın küresel şekilden ne derece farklı olduğu
VI-Göreli yörüngelerin büyüklüğü
VII-Yansıma tesiri
VIII-Kenar kararması

CEVAP 3: Bu soruyu yapamadım maalesef; çalışmadığım yerden çıktı:p. Hatta şimdi baktımda benim notlar arasında bu soruyu çözmeye yarar bilgiler yok. Eksik toparlamışım herhalde:) Bir ara öğrenirsem eklerim artık...

CEVAP 4:

İşte ben bunları yazdım kağıda. Bakalım ne kadar not alabileceğim. Eğer varsa aranızda "şurası öyle değil böyle olacak", "bunun cevabı bu değil ki! mal mısın sen?", "He 3. soruyu çözememiş. Ben çözerim." vb. cümleler kuranlarınız varsa beklerim fikirlerinizi. "Bilgi paylaşmak içindir." prensibi çerçevesinde davranalım.

Teşekkürler insanlık...

Tipik öğrenci halleri...

2007-06-11T13:08:00.000+03:00

      Cumartesi sabahı bir heves kalkmıştım ders çalışacağım diye. Bir önce ki yazı da bunu tescillemek amaçlıydı. Ama gelgör ki hala tek kelime okumuş değilim:(

      Tipik öğrenci hali işte; karar verme ile çalışmaya başlama arası gayet uzun bir vakit. Genellikle yaşananları şöyle özetleyebilirim;

1.adım: Sınava bir hafta falan kala başlayan "Ya abi benim ders çalışmam lazım, evden çıkamam" , "olum ders çalışıcam sen hallediver faturaları" , "evet en sevdiğim ve kaçırmadığım dizi ama izleyemem; ders çalışmam lazım" ve benzeri şekillerde vuku bulan kendine eziyet,

2.adım: Bir iki gün sonra başlayan ve son geceye kadar süren "Aslında sınava çok var. Bu film kaçmaz olum, filmden sonra çalışırım." , "Oluum, bu program var ya, bir daha bu adamlar aynı programa kaç yıl sonra çıkar." , "Ya bir maç yapıp gelecem, akşam çalışırım" ve benzeri bahaneler,

3.adım: Son gece "Ya aslında bir kaç saatlik işi var bu sınavın. 2 gibi başlasam sabaha kadar oooohohooooo, yerim ben bu sınavı" şeklindeki akla uygunlaştırma çabası,

4.adım: Nihayet sınava 3-5 saat kala "Olum, ben var ya salağım. Kaç gündür yatıyorum. Nasıl yetişecek lan bu kadar konu" şeklindeki tutuşma,

5.adım: Hemen sınav öncesi "Ben bu sınavı geçersem ıspatıdır bu, eğitim sistemimizin ne halde olduğunun. Yıllardır böyle geçiyoruz. Ne öğrendiğimiz var ne kendimize kattığımız birşey. Sonra "Türkiye neden adam olmuyo?" olmaz tabi..." nutukları,

6.adım: Hemen sınav sonrası "Bunu da geçtim galiba ama bu böyle sürmez. Bundan sonra derslere de girecem, bir ay önceden de başlıyacam çalışmaya. Metabolizma altüst, öğrendiklerimi de unuttum. Ne anladık okul okuduğumuzdan." şeklinde kimsenin inanmadığı yalanlar silsilesi...

      Tabii 6.adım şöyle de olabilir; hemen sınav sonrası "Olum ben harbiden salağın önde bayrak taşıyanıyım. Bir haftadır notlar bana ben notlara saygılarımızı iletiyoruz. Otur da çalış aptal. Bundan da kaldık. Am a bu böyle olmaz. Bundan sonra derslere de girecem, bir ay önceden de çalışmaya başlıyacam. Başka türlü bitmez bu okul. 7 sene öğrenci olur gider 15 ay askerlik yaparız er olarak." sitemler ve inanılmayan yalanlar dizisi...

      Benimki de başka bir şekli işte kendimi rahatlatmamın. Bunları biliyorum ama bir türlü başlayamıyorum derse. Bir an düşündüm de; durum ciddi, başlasam iyi olacak.

      Varsa bunu okuyan öğrenci arkadaş sözüm ona; eski sınav soruları hayat kurtarır.;)

Finaller geldi çattı...

2007-06-09T08:30:00.000+03:00

Ön bilgi: İ.Ü. Astronomi ve Uzay Bilimleri Bölümü'ne 2001 yılında girdim ve hala çıkamadım:(

      22 temmuzdaki seçimler siyasiler için neyse bu final dönemi de benim için o. Okuldaki 6'ıncı yılımın sonunda sona kalan 4 dersimin dona kalmasını istemiyorum.

    Valla yukardaki "koş be kulum" dedi bana. Okuldaki program değişikliği sonucu "arada kalan tayfa" olduk bir bölümümüz. Derslerimiz kapandı. Bu sebeple vizelerden muaf, finallerden de 40 almakla yükümlü hale geldik. Hatta finallerden alamazsak "telafi"si var bir de:) "koş be kulum" dedi demiştim:)

      Ama ne olursa olsun bizim bölümün ününü duyanlarınız varsa bu şartlarda bile derslerden kalınabileceğini bilir. Tabii ki adam gibi çalışılmazsa. İşte ben de bu sebeplerden ötürü yaptım programımı, ayırdım notlarımı ve geçmiş sınavlarda çıkmış soruları; başlıyorum bu gün çalışmaya. Çarşamba günü ilk sınavım var; Çift Yıldızlar.

      Kendisi yaptığım araştırmalar ve çalışmalar sebebiyle genel olarak bildiğim bir konu olmasına karşın ders olarak karşıma çıktığında nedense devleşmekte ve beni köşeye şıkıştırmakta. Aslında sebep belli; öğrenci psikolojisi. Biraz da, araştırma yaparken kitabı açıp baktığım ayrıntılar için sınavda kitap açamamam tabii ki.

      Bu dersten o kadar tırsmıyorum aslında. Dediğim gibi genel hatlarıyla olaya hakimim zaten. Ayrıca hocamız Prof. Türker ÖZKAN da her sınavda aşağı yukarı aynı şeyleri soruyor. Tıpatıp değil ama bilen adam için aynı.

      Neyse sabah sabah bu kadar gevezelik yeter. Çift Yıldız notları beni bekler...

Yeni Sabahlara...(şiirimsi)

2007-06-08T18:10:00.000+03:00

Yeni sabahlara...

Ufuktan doğan Güneş;
    Eskimiş, yıpranmış kayığı
        Fonda siyah gölge yapan,

Beni de arkadan aydınlat ki
    Görmesinler yaralarımı,
        Bilmesinler kalbime saplananları...

                                                            onurCUK
                                                      21.02.2007 23:07

Merhaba Dünya

2007-06-08T17:40:00.000+03:00

Ben de "bloglular" kervanına katıldım sonunda.

  Uzun zamandır istediğim birşeydi aslında bir blogumun olması. Ama bir türlü boş vakitlerimi bilgisayar başına yönlendirememiştim. Sonunda başardım bir blog oluşturarak elini ayağını düzeltecek kadar vakti ayırabilmeyi. Ne tesadüftür ki bu vakit final haftasının hemen öncesine denk geldi:) Artık ders çalışmaya başlamadan önce kendini hazırlama süreci midir yoksa kaytarma yöntemi mi orasını bilemeyeceğim:)

    Velhasılkelam(böyle mi yazılıyor acaba) ben de yazacağım artık. Ben de bir veri kaynağı, ben de bir kahkaha tufanı, ben de bir "ay canım benim", ben de bir "hade oradan sen de" olacağım...

      Hoşbulduk vesselam...